انتشار عکس جسد و نقض حریم خصوصی در ایران

تعداد زیادی از رسانه‌های داخل ایران عکس جسد مردی را چاپ کرده‌اند که حدود 9 سال پیش در دریاچه‌ای غرق شده ولی به دلیل پدید "صابونی شدن" بیشتر پیکرش نسبتا سالم مانده. خانواده هم آمده اند، جسد را شناسایی کرده و برده اند. 

جدا از درد و رنج بازماندگان، همش به این فکر می کنم که احساس‌شان از اینکه عکس پیکر عزیزشان با ذکر نام بی هیچ ابایی در همه این رسانه چاپ شده چیست.

موضوع نقض حریم خصوصی ظاهرا هیچ اهمیتی در این میان ندارد...

پی نوشت:
پس از انتشار این یادداشت کوتاه، یکی از همکارانم برایم این لینک را فرستاد که خواندن آنرا به همه دوستان پیشنهاد می کنیم (حقوق ما پس از مرگ ما)

نژادی کردن بحران حقوق بشری در ایران کار درستی نیست

خیلی وقتها میگن "روزنامه نگار کرد" یا "فعال بلوچ" (یا آذری و ...)

آیا در مورد مجید توکلی یا احمد باطبی هم مثلا میگن "دانشجویان فارس" ؟!

نژادی کردن مسایل حقوق بشری در ایران کار درستی نیست. آن سیستمی که بر پایه سرکوب بنا شده در هر گوشه از ایران - پیرو شرایط محیط - به گونه ای عمل می کنند و همه ایرانیان قربانی این سیستم هستند.

چقدر خوب که آثار ایرانی در موزه شهرداری لاهه نگهداری می‌شوند

در موزه تروپن در آمستردام نمایشگاه هنر اسلامی برپا شده و مطابق معمول، بیشتر آثار مربوط به هنر ایران هستند.

چند روز پیش در زمان تماشای آثار به کارت زیر آن دقت می کردم که ببینم اثر در کجا نگهداری می‌شود. 

خوشبختانه بیشتر آثار در موزه شهرداری لاهه در امنیت به سر می‌برند !

هدیه سفارت ایران در هلند به مراجعه کنندگان!

رسم معمول این است که سفارت خانه‌های هر کشور، بروشورها یا نمادهایی را در رابطه با فرهنگ خودشان  در دسترس مراجعه کنندگان می‌گذارند. 

حال حدس بزنید این قاعده در سفارت ایران در هلند به چه شکل در می‌آید.

عکسش را گرفته‌ام تا شما هم فیض ببرید که در سفارت جمهوری اسلامی در لاهه چه چیزی به رایگان در اختیار مراجعه کنندگان قرار داده شده: سی.دی رایگان «آموزش احکام و نماز»

مقایسه خاکسپاری و سوگواری در ایران و هلند

در کودکی‌ام در ایران، یکی از وحشت آورترین زمان‌ها برایم شرکت در مراسم ختم‌هایی بود که بازماندگان با صدای بلند ضجه می‌زدند و گریه می‌کردند.

در نوزده سالگی که پدر از دست رفت، وحشت از شیوه برگزاری تشیع جنازه هم به وحشت‌های دوران کودکی افزوده شد.

فریادهای مذهبی مردانی که صورت اصلاح نکرده ‌اند، کالبدی که به جای تابوت درون پارچه گذشته می شود و بنا به سنتی - به باور من - بی پایه و احمقانه باید اینطور و آنطور تکان داده بشود و زیرسرش نمی‌دانم چه بگذارند... خلاصه اینکه خانوادهء بازمانده علاوه بر رویارویی با درد از دست دادن عزیز با انبوی از رسوم عجیب و غریب نیز باید دست و پنجه نرم کند که آسیب روحی مرگ عضو خانواده، برایشان چند برابر می‌شود.

از زمانی که در هلند ساکن شدم بر حسب تصادف، در چندین مراسم خاکسپاری و یادبود شرکت کردم. در همه آنها آنچه بیش از همه برایم گیرا بود انتقال حس «آرامش» به بازماندگان و شرکت کنندگان در مراسم بود:

پیکر درون تابوت و به آرامی درون گور جای می گیرد. بازماندگان به آرامی در غم کسی که از دست رفته اشک می‌ریزند و سکوتی که حکمفرماست، فضایی بسیار روحانی پدید می‌آورد.

پس از خاکسپاری، بازماندگان و میهمانان در تالاری گرد هم می‌آیند و گاه از خاطرات خود از کسی که درگذشته می‌گویند و به او می‌اندیشند. کسی داد و فریاد نمی‌کند و بسیاری اوقات، موسیقی مورد علاقه فردی که درگذشته با صدای ملایم در فضا طنین انداز است.

آیا بهتر نیست ما هم دست به دست دهیم و به آن شیوه وحشت آور خاکسپاری و عزاداری در کشورمان پایان دهیم؟

آرامش و تسلای خاطر را برای بازماندگان رقم بزنیم و نه صد چندان کردن داغ آنها را.