تاریخ ایران رو که می خونیم و با فرهنگ امروز ایران مقایسه میکنیم شگفت زده میشیم که یه فرهنگ چقدر میتونه به مرور زمان دگرگون بشه.
حالا دلیلش هر چه که میتونه باشه: نبود فرهنگ یا ابزار ثبت ارزشهای جامعه، حمله اقوام مهاجم، تحمیل یا پذیرش دین یا هر چیز دیگه...
ولی از چند هفته پیش که فیلم "هاچی: داستان یک سگ" رو دیدم خیلی فکرم به این فحشها در فرهنگ ایرانی مشغول شده:
پدر سگ - مادر سگ - مثل سگ میمونه - واق واق نکن - از سگ نجس تر - ...
این فحشها از کجا میان؟ تنها تحت تاثیر نگرش اسلام به سگ؟ نگرشی که در رابطه با موسیقی، مجسمهسازی، رقص و ... هم وجود داره.
اما مردم ایران کم کم دارند این دیدگاهها رو کنار میذارن و گرایش شدید خانوادهها برای فرستادن بچه هاشون به کلاسهای موسیقی (پس از انقلاب) یکی از این نشانههاست.
شواهد از جایگاه ویژه و ممتاز سگ در ایران باستان حکایت داره. در اسلام گرچه نامی از این حیوان دوست داشتنی در قرآن نیومده اما همواره موضعی بسیار منفی در برابرش گرفته شده. ولی آیا تنها احادیث اسلامی باعث شده «سگ» در فرهنگ ایرانی اینقدر منفی بشه؟ پژوهشهای علمی که میگه زبان سگ شدیدا ویژگی گندزدایی داره.
هر چند ظاهراً علاقه به نگه داشتن سگ روز به روز در ایران بیشتر میشه.
هر چند ظاهراً علاقه به نگه داشتن سگ روز به روز در ایران بیشتر میشه.
شما اگر چیزی در این زمینه میدونید به من هم بگید!
این هم عکسی از "سگ سرابی" که ظاهرا از سگهای بومی ایران است:
عکس در فیلکر بود.
