یکی از دوستان دوران بچگی در شیراز، برایم روزنامه‌ای فرستاده؛ یکی از شماره‌های روزنامه اطلاعات در اسفند ۱۳۵۸ با تیتری که وقتی این روزها به آن نگاه کنیم قطعاَ مایه خنده خواهد بود:
هر گروه به میتینگ‌ها حمله کند ضد انقلابی تلقی می‌شود!
یاد حرف خان دایی جان می‌افتم که می‌گفت، حدود یک سال پس از انقلاب، آزادی در جامعه ایران به حدی بود که حتا در اروپایی که او در دهه ۱۹۷۰ دیده بود هم نظیر نداشت... من آن زمان را به یاد ندارم ولی اگر ملاک را آزادی رسانه‌ها در ایران قرار دهیم ظاهراَ کمی تا قسمتی اینطور بوده است.
چند شماره از مجله «فردوسی» را هم از کودکی در خانه مادر بزرگ دیده بودم. از روزهایی که بحث بر سر حجاب زنان موضوع داغ بوده است. خانمی گفته بود «خودمونو خوشگل می‌کنیم تا چشمات در بیات خانم حزب‌الهی!» دیگری نوشته بود: «حالا که بازار انقلابتون کساد شده یاد حجاب خانوما افتادین» و ... و ...
این روزها در فیس‌بوک و در بالاترین بسیاری به جان هم افتاده‌اند؛ با عکس و روزنامه گذاشتن برای کوبیدن شاه، مصدق و یا اصلاح‌طلبان. اگر زمینه ذهنی این کار، ایجاد روشنگری نسبت به دوران گوناگون تاریخ ما و سیاستمداران باشد که چه عالی. ولی بیشتر به نظر می‌رسد که دغدغه، پوز طرف مقابل را زدن است نه ایجاد نگرشی منطقی به تاریخ ایران و دامن زدن به خواسته‌هایی منطقی‌تر.
به هر رو، این بریده روزنامه اطلاعات، نه شاه را می‌کوبد، نه مصدق را و نه اصلاح‌طلبان و دیگران را. این روزنامه با تیتری که بر خود دارد تنها از این بابت برای من جالب است که نمی‌توانم تصور کنم روزگاری در ایران چاپ شده و این حس آزادی‌خواهی در بسیاری از هم‌میهنان ما کجا رفته. هم‌میهنانی که سه دهه بعد، در راهپیمایی برای آزادی ایران، پلیس خارجی را خبر می‌کند تا هموطن دیگرش را از صف بیرون بیندازد چون پرچم و نشانی دگر با خود دارد!
نگذاریم بگویند دیکتاتوری در خون‌شان رفته.
