 |
| میز کار |
پنجمین سالگرد شکل گیری رادیو زمانه است. رسانه‌ای که چندی پیش از شکل‌گیری رسمی آن، با آن همکار بودم.
از رادیو زمانه و فعالیت‌های آن، بسیاری گفته و نوشته‌اند. برخی مغرضانه، برخی منفعت‌طلبانه و برخی واقع‌بین و منصفانه. امسال هم بسیاری از فعالان و وبلاگنویسان درباره آن نوشته‌اند و چه بسا بهتر که این کار همواره به خود آنها سپرده شود.
ولی آنچه من اکنون به عنوان باسابقه‌ترین عضو این رسانه می‌توانم بگویم این است که انگشتانم برای نوشتن همین چند سطر، از خستگی و استرس ِ کار می‌لرزد و از سویی، تصور می‌کنم من در این چند سال و به ویژه دو سه سال اخیر، همواره مست از آزادی بی حد و حصری بوده ام که در گسترهء کاری ام داشته‌ام.
فکر می‌کنم تنها افرادی که این حرف مرا با تمام وجودشان درک می‌کنند همکاران نازنینیم هستند که یا در ایران گرفتارند و یا در این سالیان از ایران گریخته اند تا از حد‌اقل‌های کاری برخوردار باشند.
ثانیه‌های عمر من در اینجا ، در سرزمینی که از کودکی برایم یادآور آسمانی زیبا و مزارع پر از گل بوده، در لحظاتی می‌گذرد که در ایران گذشته. هر آنچه در سرزمین تازه یاد می‌گیرم را در آرزوهایم برای ایران به کار می‌بندم: نظم، آزادی، آرامش، امنیت، اعتبار جهانی... آرزوهایی که با گذشت زمان برایم به رویایی دست نیافتنی بدل می شوند.
شاید علیرغم همه دشواریها، خستگیها، دلتنگیها و تلخی‌های کار، من در این پنج سال و اندی، در این سرزمین، زندگی عاشقانه‌ای داشته‌ام. در کار به هر آنچه صلاح دیدم پرداختم؛ و برای زندگی، در آزادترین کشور جهان، اوقاتم را گذراندم. همه اینها مرا به عزم برای سهیم کردن عزیزانم در ایران با آنچه در دسترس دارم راسخ تر می‌کند.
پاینده ایران.
