ایجاد صفحه فیس بوکی برای پروژه مستند هایده

از مدتی پیش از انتشار مستند «سخن از هایده» روی دی.وی.دی، سایت رسمی مستند راه‌ اندازی شد. (پیوند)

اطلاعات دو زبانه در این تارنما، تنها محدود به مستند نیست و اطلاعات، عکس‌ها و ویدئوهای متعددی درباره هایده در آن در دسترس است. سایتی که در حال حاضر به جرات می‌توان گفت اکنون کامل‌ترین مرجع درباره فعالیت‌های این خواننده محبوب ایرانی است.

چندی پس از آن هم برای ارتباط بهتر با دوستداران پروژهء مستند هایده، یک گروه فیس بوکی شکل داده شد که نه تنها  آخرین اخبار و اطلاعات درباره پروژه را در اختیار علاقه‌مندان می‌گذارد، بلکه اعضا را با هر گونه ویدئو، عکس یا نوشته جالب درباره این خواننده سهیم می‌کند.

تا کنون بیش از ۳۸۰۰ نفر (ایرانی و غیر ایرانی) عضو این صفحه فیس بوکی شده‌اند.

دیگر علاقه‌مندان به فیلم مستند «سخن از هایده» و این پروژه مستند برای گردآوری آثار و مدارک پراکنده این هنرمند نیز می‌توانند به عضویت صفحه در آیند. اگر بریده روزنامه، ویدئوی خاص، عکس و ... درباره این خواننده در اختیار دارید در تماس باشید تا آن را با ذکر نام خودتان در سایت منتشر کنیم تا دیگران نیز از آن استفاده کنند.

(تریلر مستند هایده):

چشمامو می‌بندمو می‌گم «خداوندا نگه دار از زوالش...»

نمی دونستم نام این قطعهء زیبا «شیراز» هست. 

راستش یادم رفته بود که بیژن مرتضوی این کار رو ساخته، با اینکه در نوجوانی بارها بهش گوش کرده بودم و لذت برده بودم.

خیلی اتفاقی در یوتیوب بهش برخوردم. پس از سالها دوباره بهش گوش کردم ولی بر خلاف اون سالها، حسی که برام به وجود آوُرد، دلتنگی برای اسفندِ شیراز بود...

خیابون‌های بارون خوردهء شهر، عطر یاس و بساط فروش وسایل سفره هفت سین، ‌کفش فروشی‌های خیابون مشیر فاطمی، جیم شدن‌های از مدرسهء شریف اشراف، و رمز و راز ِ خونه شیرازی‌هایی که شنیدم این روزا همشو دارن می‌زنن زمین و آپارتمان هوا می کنن. حیف از شهر و کشوری که داریم از دستش می‌دیم.

فقط  می تونم چشمامو ببندمو بگم «خداوندا نگه دار از زوالش...»

بهم قول بدین قطعه رو تا آخرش گوش میدین. اینطوری یه کمی آروم میشم...

مستند فریدون فرخزاد و انتقادهای بی سر و ته

این که نوشته‌ام، «نقد» نیست. 
تنها یک یادداشت آخر شب است.
چون از چندی پیش که خبر پخش مستندی درباره فریدون فرخزاد را در شبکه «من و تو» شنیدم، مشتاقانه منتظر بودم تا بتوانم نسخه کامل این مستند را تماشا کنم. این فرصت امشب دست داد.

فیلم مستند «شب بود» همانطور که حدس می‌زدم ساخته رها اعتمادی است. برنامه ساز پیشین «ببین تی.وی» که در زمینه ترانه‌سرایی هم  به موفقیت‌های جالب توجهی رسیده. سرودن ترانه‌ای زیبا برای انجمن ایرانی-آمریکایی مبارزه سرطان (پاکی)، از جمله کارهای شنیدنی اوست. 

رها را تنها یکبار در آوریل ۲۰۰۸ در لوس آنجلس دیدم. زمانی که برای ساختن مستند «سخن از هایده» دو هفتهء جهنمی را در لوس‌آنجلس گذراندم. رها را از معدود افرادی یافتم که به پشت صحنه‌های موسیقی پاپ ایران و قدردانی از بزرگانش علاقه نشان می‌داد...

مستند «شب بود» هم نتیجه زحمت اوست. مستندی که علیرغم داشتن «نارسایی» (البته از نگاه من) سخت، گیراست و بیننده را در خود می‌طَنـَد. عموماَ به دلیل مصاحبه‌هایی تاثیرگذار با پوران فرخزاد، اسماعیل خویی، اسفندیار منفردزاده، شاهین نجفی و ... که هر کدام به نوبهء خود، منعکس کنندهء مصیب زدگی جامعهء ماست. و همچنین نظم و خلاقیت در گزینش و ارائهء بخش‌های مختلف داستان.

خوشحالم که ریا، مخفی کاری و درگوشی حرف زدن، کم کم از فضای کارهای سینمایی یا رسانه‌ای ما رخت برمی‌بندد. شاید هم من زیاد خوشبین هستم و در واقع، لحن امروزی و باز مستند «شب بود»، از بزرگ شدن رها اعتمادی در اسکاندیناوی نشات می‌گیرد. چون بعید می‌دانم کسی در جامعهء کپک زدهء ایرانی در لوس آنجلس، اینگونه بی پروا و واقع‌بینانه به مسایل بپردازد. به هر رو، در مستند با ظرافت و رعایت تمام اصول حرفه‌ای، به گرایش‌های جنسی فرخزاد اشاره می‌شود و در واقع یک کیش و مات نصیب کوته فکرانی می شود که همجنسگرا بودن او را (چه بوده چه نبوده) به عنوان دستاویزی برای تحقیرش استفاده کرده و می‌کنند.

کنایه‌های تلخ و بینظیر فرخزاد برای زدن تلنگری به هموطنانش، به فشردگی ولی کافی، ارائه می‌شود؛ کنایه هایش به خزعبلات مذهبی که از سر و روی جامعه ایران می‌بارد و ملتی را هدف قرار می‌دهد که حقیقتاَ روشن نیست به چه چیز اعتقاد دارد. 

در چند روز گذشته بارها لینک‌هایی در فیس بوک و بالاترین به چشمم خورد با مضمون «سانسور عقاید سیاسی فریدون فرخزاد در تلویزیون من و تو». مستند را کامل و دقیق دیدم و به هیچوجه چنین حسی به من دست نداد. چه مزخرفاتی که در اینترنت دست به دست نمی‌شود؛ کاش به جای این همه جفنگ گفتن، یک سپاسگزاری جانانه از سازنده مستند می‌کردند. به هر رو به قول شاهین نجفی در مستند: «وضعمان خیلی خراب است.»

تنها موردی که در زمان تماشای مستند روی اعصاب من بود، حضور بیش از اندازهء خود رها در کار بود و لحن شاعرانه اش که به نظر من اصلا با محتوا و فضای فیلم همخوانی ندارد. به هر رو رها یک شاعر هم هست و شاید این بخشی از هویت اجرایی اوست.  در این مستند، ستارهء ما، فریدون فرخزاد است. آنهمه نماهای دور و نزدیک از رها و حضور دایمی اش در بخش‌های گوناگون - باز هم از نگاه من - بیننده را از فضای اصلی فیلم خارج می‌کند. امیدوارم رها اگر می‌خواهد اثر را منتشر کند به این جنبه‌ها کمی بیاندیشد. البته بعید می‌دانم چون تمام فیلم در یوتیوب قرار داده شده.

و حرف آخرم اینکه این مستند به قول اروپایی‌ها، خیلی چیزها دارد که به بیننده بدهد و خوشبختانه رها از ساخت یک اثر شبه روشنفکریِ تُخم باد کُن، خودش را کنار نگه داشته و نشان داده که عمیقا به «ایران» و «انسانیت» می‌اندیشد. خسته نباشد!

از لوگوی عید فطر در«بالاترین» حالم به هم می‌خوره!

آقا این لوگوی عید فطر در «بالاترین» از کجا سر و کله‌اش پیدا شده؟ مگه اینجا یک فوروم اجتماعی نیست؟ از کی نظرخواهی شده برای اینکار؟

جشن گرفتن عید فطر هم زوریه؟

خوبه یک توضیحی در اینباره داده بشه.

وقتی لوس‌آنجلس تایمز «سنتور» را «ویلن» می‌بیند!

نمی‌دونم دلیل چیه که هم خیلی از تحصیل‌کرده‌های ایرانی و هم رسانه‌های جهانی وقتی به موسیقی ایران می‌رسند، آدم فقط نا‌امید میشه! همین چند ساعت پیش «لوس آنجلس تایمز» درباره موسیقی پاپ ایران مطلبی منتشر کرده و جایی که از سنتور نام برده در توضیح‌اش نوشته: «نسخهء ایرانی ِ ویلن» !!  حالا کجای سنتور به ویلن شباهت داره نمی‌دونم !

راه رضای خدا یه کامنت زیرش گذاشتم که نگن چرا نگفتین! هنوز نه اشتباه درست شده نه کامنت منتشر شده :)

 این هم سنتور واسه کسایی که سنتور ندیدن! شاید شبیه ویلن هم هست :)

موفقیت «جدایی نادر از سیمین» : تغییر ذائقهء غرب؟

تماشای «جدایی نادر و سیمین» در تبعید و در سایهء رویدادهای تلخ و مشترکی که در ایران رهایشان کرده‌ای تا در اینجا زندگی آرامی داشته باشی، طبعاً آسان نیست.

در این چند هفته که بر سر چهارراه‌های آمستردام، پوستر این اثر هنرمندانه از اصغر فرهادی خودنمایی می‌کند، چشم‌ها و گوش‌هایم را بستم تا هیچ از آن نشنوم؛ تا بی هیچ پیش زمینه‌ای به تماشای آن بنشینم. و «جدایی نادر از سیمین» مانند اثر پیشینِ اصغر فرهادی همچنان، حکایت جامعهء بیمار و مصیبت زدهء ایران بود که در غبار زندگیِ امروز ما در این سوی مرزها، روز به روز رنگ‌باخته‌تر می‌شود.

در لحظات تماشای این اثر، کوشیدم از هر لحظه از آن استفاده کنم تا خودم را نیز در فضای امروز ایران قرار دهم. کوشیدم لحظه لحظهء آنرا با آخرین خاطرات خود از ایران تطبیق دهم و جستجو کنم که آیا چیزی بهتر از دیروز شده؟ که آیا نشانه امیدبخشی در بین آن همه اضطرابی که هنرمندانه در فیلم منعکس شده می‌توان یافت؟

در کنار همهء اینها، موفقیت دومین اثر اصغر فرهادی جدا از شادمانی برای پدیدآورندگان آن، این پرسش را مانند موفقیتِ «درباره اِلی» در ذهن من دامن زد که دلیل جذابیت این فیلم برای جشنواره‌های اروپایی چیست؟ 

«درباره اِلی» و «جدایی نادر از سیمین» با همه خوش‌ساختی‌شان (منهای برخی جنبه‌های اجتماعی-مذهبی)، پیوند ویژه‌ای با ایران ندارند. داستان‌ها در هر جای دیگر دنیا هم می توانند اتفاق بیفتند ولی جلب توجه فراوان به این دو فیلم از چه بابت است؟

در سالیانی نه چندان دور، موفقیت آن دسته از فیلم‌های ایرانی که به فیلم‌های «فستیوال‌پسند» معروف شده بودند، تصویری عقب افتاده و عصر حجری از جامعه ایران به دست می‌داد، فیلم‌هایی که یکی از دوستان منتقد و بذله‌گو، آنها را فیلم‌های «روشنفکری تخم باد کُـن» می‌نامید. گروهی هم موفقیت چنین فیلم‌هایی از ایران را همین تصویر منعکس شده در آنها می‌دانستند.

اگر این فرضیه یا توهم یا واقعیت را بپذیریم. دلیل موفقیت پی در پی اصغر فرهادی با دو فیلم اخیرش چیست؟ غرب اکنون از آن فضا گذشته و در پی منعکس کردن تنش‌ها و بحران‌های عمیق اجتماعی در ایران است؟ اگر کسی می‌داند به من هم بگوید.

به هر رو «جدایی» بسیار به دلم نشست. هر چند که تماشای آن در تبعید و در سایهء رویدادهای تلخ و مشترکی که در ایران رهایشان کرده‌ای تا در اینجا زندگی آرام‌تری داشته باشی، طبعاً آسان نیست...

عکس: صف ایرانیان در برابر سفارت آمریکا در تهران، ۱۹۷۳

این عکس را از روزنامه «کیهان هوایی» کِش رفته‌ام. یکی از شماره‌های ژوییه ۱۹۷۳ (تیر ۱۳۵۲) که مردم در تهران در برابر سفارت آمریکا صف کشیده‌اند تا برای مسافرت تابستانی به این کشور، ویزا دریافت کنند. 

باز هم از روزنامه‌های قدیمی که پیدا کرده‌ام، عکس‌هایی که به نظرم جالب می‌آید را در وبلاگ منتشر می‌کنم. فِیلن :)