خاطراتی تلخ از هجده تیر و کنسرتی که به احمد باطبی تقدیم شد

روزهای هجده تیر ۱۳۷۸ برای بسیاری از ما به نوعی، یادآور خاطراتی تلخ است. آن روزها برای من نیز علاوه بر آنچه در کوی دانشگاه تهران رخ داد، یادآور از دست دادن پدر است.

همه اینها در ذهن من فضای ویژه‌ای از آن دوران رقم زد که شاید ابراز آن در اوت ۲۰۰۸ در کنسرت دانشگاه کُلن به اوج رسید؛ زمانی که نماد اعتراضات هجده تیر، احمد باطبی، موفق شد خود از آن شرایط نجات دهد.

در تابستان ۲۰۰۸ در یکی از برنامه‌های صدای آمریکا، موقعیتی پیش آمد تا از آن برنامه و زمینه‌هایش به کوتاهی صحبت شود. سپاس از بهنود برای ایجاد این موقعیت و سپاس از اختر و رومن برای برگزاری برنامه در کُلن.

پیشی با یه چشم عکاس رو می‌پاد

با این پیشی خانوم، بامداد یکشنبه در حومه لاهه آشنا شدم. حسابی روی زانوهای من ولو شد ولی در حین بهره‌مند شدن از ناز و نوازش بنده، یه چشی عکاس رو هم زیر نظر داشت. پدر سوختهء پنجولی!

وحشت کارمند سفارت جمهوری اسلامی در لاهه از آتش‌بازی سال نو

اینو لابلای ویدئوهای ادیت نشده پیدا کردم. در آتش‌بازی شب سال نو (ژانویه 2011) در لاهه. یک گروه از بروبکس سفارت جمهوری اسلامی هم اومده بودن. اینا اینجوری از یک ترقه می‌ترسن بیخود نیست از تابستون 2009 تمام دور تا دور سفارت در لاهه رو حصار کشیدن با یک کابین پلیس!

گوگل چه مَرَضی دارد که نام خلیج پارس را پاک می‌کند؟

پس از مدتها حرف و حدیث بر سر رفتار گوگل در رابطه با نام خلیج پارس، امشب باز هم به سراغ Google Map رفتم و نام Persian Gulf را در آن جستجو کردم. بر پایهء آنچه گوگل نشان می‌دهد (و در واقع نشان نمی‌دهد!)، خلیج فارس باید جایی در ناکجاآباد باشد؟!

برای دوستانی که ممکن است مانند خودم شیرازی باشند و حال نداشته باشند دوباره «گوگل مَپ» را نگاه کنند، تصویر نقشه گوگل را در اینجا آورده‌ام. خوب نگاه کنید. در منطقه خاورمیانه نام هر جوب آبی نوشته شده به جز Persian Gulf!   

مملکت ما هم که خدا را شکر بی سر و صاحب است  و هر کی هر بلای بخوات می‌تونه سرش بیاره! فقط بلدیم یه سرستون تخت جمشید بذاریم تو خونمون و تو کافه اگر کسی ترانه «خلیج فارس» خوند فریاد بکشیم! با یقه‌های باز و سینه‌های پشمالو و گردنبند فروهر!!

چه کنیم با اینهمه بدبختی و این همه زبون دراز!

«برهنگی به سینمای ایران هم سرایت کرد» - کیهان هوایی، ۱۹۷۴

از چند روز پیش، چند جلد روزنامه قدیمی پیدا کرده‌ام و نشستم مثل خوره زیر و روشون می‌کنم. از تعدادی از مقاله‌های سیاسی، اجتماعی و هنری که به نظر جالب میومد عکس گرفتم تا کم کم بذارم در وبلاگ. ولی یکیش خداییش خدا بود ! 

مقاله‌ای با عنوان «برهنگی به سینمای ایران هم سرایت کرد» با عکسی برهنه از فرامرز صدیقی و فرشته جنابی در فیلمی که به نوشته روزنامه کیهان هوایی ( ۴ خرداد ۱۳۵۳ - ۲۵ می ۱۹۷۴)، کارگردانش خسرو هریتاش بوده و به خاطر داشتن صحنه‌های سکسی با اداره سانسور دچار مشکل شده!

من هیچ نظری درباره نظر سازندگان فیلم ندارم و خود فیلم را هم ندیده‌ام. در واقع اصلا نمی‌دونم این فیلم هیچوقت پخش شده یا نه. فقط همین فضای ایران در دهه ۱۳۵۰ برام جالبه و اینهمه تضاد در جامعه و در نهایت یک شبه، عوض شدن مردم. 

امیدوارم فضایی به وجود بیات که بشه همه این فیلم‌ها، عکس‌ها، نوشته‌ها و ... رو مرور کرد. همین مرور، کلی تجربه و دانش بهمون می‌ده از کشوری که به قول ایلین شولینو، روزنامه‌نگار ایتالیایی، مانند همان آینه‌کاری‌هایش است که از دور، زیبا و پرکشش هست ولی از نزدیک، هیچ تصویر روشن و کاملی را نمی‌توانید در اون ببینید...

فکر می‌کنید داشتن پرده بکارت برای ازدواج مهم است؟

در برخی فرهنگها - از جمله فرهنگ ایرانی - برای مردان مهم است که پرده بکارت دختری که برای ازدواج برمی گزینند دست نخورده باشد. آیا به نظر شما این موضوع منطقی است یا نه؟ 

چون متقابلا راهی وجود ندارد که روشن شود مرد هم پیش از ازدواج تماس جنسی داشته یا نه.

در زمان شاه جایگزین کردن گاهنامه اسلامی با ایرانی کار درستی بود؟

شاید هر چه بیشتر از زندگی آدم در کشور و فرهنگی تازه می‌گذرد، فرصت اینکه از دور به فرهنگ خودمان نگاه کنیم و آن را بسنجیم بیشتر به دست می‌آید.

از زمانی که در ایران بودم بحث مهاجرت و دگرگونی فرهنگ و زبان مهاجران ایرانی در خارج برایم جالب بود. حال که خود نیز مهاجر شده‌ام به گمانم که ناخودآگاه خود را دایما بررسی می‌کنم.

از نوروز امسال موضوعی ذهنم را به خود مشغول کرد. چند دوست هلندی که به دلیل آشنایی با ما ایرانیان در جریان جشن‌های سال نوی ایرانی بودند از من پرسیدند که «به تاریخ شما امسال چه سالی می‌شود؟». زمانی که آمدم بگویم کمی برای خودم حس عجیبی به‌وجود آمد.

البته دوستان هلندی از من نپرسیدند که مبنای این عدد ۱۳۹۰ چیست چون زودی ذهن شان را منحرف کردم!  نفس راحتی هم از این بابت کشیدم که یادشان رفت (!) ولی واقعا یعنی چه؟ مبنای تاریخ یا گاهنامه ما مهاجرت حضرت محمد است! خب که چی؟! چه ربطی به ما داره!

در ۱۹۷۶ زمانی که شاه سالشمار را تغییر داد که پیوندی با تاریخ ایران داشته باشد (البته شاه که نه، شجاع‌الدین شفا، ولی خب شاه خوشش اومد) ملت که شور حسینی گرفته بودشون با تحریک روحانیون، رگ غیرتشون زد بیرون. این موضوع هم شد یکی از اشتباهات تاریخی شاه که آتش انقلاب اسلامی در ایران را شعله‌ورتر کرده و ملت را در نهایت با پیروزی روحانیون به خاک سیاه نشانده!!!

ولی الان نزدیک به چهار دهه از آن زمان گذشته. ملت متجدد شدن، از جمهوری ایرانی حرف می‌زنن :) باید راحت‌تر باشه بحث کردن درباره این مسایل. من فکر می‌کنم آن تصمیم درست در زمان نادرستی صورت گرفت وگرنه استدلالی منطقی پشت آن بود.

آیا می‌توان منکر پیشرفت‌های گسترده اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران در گذشته بود؟ و از سویی آیا می‌توان منکر اختناق سیاسی به ویژه در سال‌های دهه ۱۹۷۰ در ایران شد؟ پیچیده است ولی به نظر می‌رسد که پس از سه دهه تازه داره روشن میشه که شاه در بسیاری زمینه‌ها چقدر پیشرو بوده است.

 گزارشی از آسوسیتدپرس در سال ۱۹۷۸ که در آن به موضوع جایگزینی مبنای سال اسلامی در ایران با سال ایرانی اشاره شده است. این موضوع در آن زمان در بسیاری از رسانه‌های جهانی به عنوان حرکتی در تقابل با اسلام ارزیابی شد

-------- دیدگاه های شما:

کورش : ملت ما شاه خيلي براشون زياد بود.لياقتشون همين احمدي نژاده

آریو: حرف شما را کاملا قبول دارم دوست عزیز. فقط در مورد تاریخی که محمدرضا شاه استفاده کرد باید بدانید که تاریخ اشتباه بود و عمدا دست کاری شده بود تا به عدد 2500 برسند. به امید روزی که مبدا تاریخ درست و دقیق را به طور رسمی و با افتخار استفاده کنیم. همینطور پرچم شیر و خورشید و نام زیبای "ایران" بدون هیچ پسوند و پیشوندی

 علی :oskol!!!

کیا : akhe saltanab talabe ahmagh alan to gharne 21 in cherto perta chie migi!!!

syruspars@libero.it :  dooste gerami, afarin bar andisheat .....

zozo:  man irdam be hamey islamic regime .....
we are Persian not islamic ......