نق نق های پژ

زندگی در میان اشباحی به نام ایرانیان

2012-01-26T08:43:00.000-08:00

من از ۹ سالگی موسیقی را شروع کردم. یعنی پیش از اینکه روابط اجتماعی ام را آغاز کنم.
در موسیقی - بخشی را به شکل ذاتی و بخشی را هم یاد می‌گیرید - که همه احساس‌تان را عینا به ساز و شنونده منتقل کنید؛ بسیار هم بی محابا. اگر در این کار، نا توان باشید نتیجه جالبی از کار به دست نمی‌آید.
فکر می‌کنم این قاعده در موسیقی را به شکلی ناخودآگاه در رفتارهای اجتماعی‌ام هم وارد کرده‌ام. چیزی که دست‌کم در رابطه به هم‌مهینان نازنینمان نباید صورت گیرد.

قبلا فکر می کردم خوب است. فکر می کردم صداقت خوب است. الان می بینم هزاران حرف عجیب و غریب پشت سر آدم به وجود می‌آورد که با شنیدنشان تنها شوکه می‌شوی!
سه روز است که از خانه بیرون نرفته‌ام. احساس می‌کنم در هر موقعیت یک ایرانی در کمین است تا نکته‌ای پیدا کند و داستانی بسازد.
حس می‌کنم آدم های دور و برم اشباحی هستن که آنها را برای سالیان تنها به چهره می‌شناخته‌ام. همیشه هلندی‌ها را دوست داشته‌ام ولی هیچگاه نه به اندازه امروز!

چقدر فاجعه است که انسان بخواهد خودش را به خاطر مریضی دیگران تغییر دهد.

یکی از دوستان که همیشه ضد اروپایی‌ها بود صبح به من زنگ زد و گفت: «پژمان! خارجی، سگش شرف دارد به ایرانی!» حق با اوست؟... نمی‌دانم.
از کُلی‌گویی و اتهام بی‌زارم اما حقیقتی را که به چشم می‌بینم چه کنم؟...

فاشیست ملتیه که مثل آب خوردن میگه: سیاه بو گندو !

2012-01-08T21:41:00.000-08:00

پرده یکم: شما هم اگر چند سال در خارج از ایران، زندگی کرده باشید حتما این حرفها به گوشتان آشناست که «مردم در اینجا نژادپرست هستند»، «می‌خواهند خارجی را بچزانند»، «از ما بدشان می‌آید» و ...

پرده دوم: یک ملتی هست، چشمتون روز بد نبینه! مثل آب خوردن میگه «سیاه بوگندو»، «عرب سوسمار خور»، «افغانی دزد»... حالا خود این ملت از کدام سوراخ این آسمان افتاده، بماند.

کاربرد یکی از همین عبارت به شکل عمومی می‌تواند در یکی از همان کشورهای فاشیستی، شما را روانه دادگاه کند؛ نه‌تنها، شمای خارجی مو مشکی، بلکه خودشان را.

اما در ایران، خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، یک گزارش صددرصد نژادپرستانه را منتشر می‌کند و آب از آب هم تکان نمی‌خورد.

حال شما قضاوت کنید. فاشیست کیست؟

خلیج پارس و سنگ ایرانیانِ جَو گیر در چاه

2012-01-06T11:21:00.000-08:00

شاید شما هم دریافت کننده این ایمیل یا خبرنامهء پرهیجان بوده باشید که بشتابید، نام خلیج فارس را می‌خواهند عوض کنند و باید در یک سایت را بدهید که چنین نشود!

ملت ما هم که متخصص جو گیر شدن هستند و همه شروع کردن این پیغام رابرای همدیگر فرستادن. یک لشکر هم ریختند به این سایت که رای بدهند به نام "خلیج فارس".

حالا این وسط یکی نیست بپرسد که این سایت نظرخواهی را اساساَ چه فرد یا نهادی راه‌اندازی کرده؟ و اصلاَ مگر نام تاریخی-جغرافیایی یک محل را به رای می‌گذارند؟!

افرادی که کمی از اینترنت بدانند می‌دانند که هجوم این همه بازدید کننده به چنین سایتی تا چه حد، ردهء آنرا در گوگل در زمان جستجوی عبارت Persian Gulf بالا می‌بَرَد. خودتان نگاه کنید! آمده به عنوان نتیجه سوم جا خوش کرده: پیوند

این تارنما و این نظر سنجی در واقع تنها یک دام بود برای بالا آوردن این سایت در گوگل و اینکه زمانی که افراد، عبارت Persian Gulf را جستجو می‌کنند، عبارت زیر را ببینند و برایش از بابت نام درست این آبراه، شک و شبهه ایجاد شود:

هزاران نفر از هم‌میهنان بی‌هوش و حواس ما هم بدون لحظه‌ای اندیشیدن به این موضوع به این دام افتادند.

حالا کار از کار گذشته؛ چیزی که فعلا به ذهن من می‌رسد این است که از هرگونه کلیک کردن یا معرفی کردن این سایت به دوستان و آشنایان خودداری کنید و تا حد امکان تلاش کنید که بازدید از تارنمای پژوهشی Persian Gulf Online را بالا ببرید. این سایت که از سال ۱۹۹۸ در آمریکا راه اندازی شده برای پاسداری از نام خلیج پارس و کارهای پژوهشی درباره پیشینه، مردم، محیط زیست منطقه و ...

این تارنما تا چندی پیش، پس از نوشتار ویکیپدیا درباره خلیج پارس، نخستین نتیجهگوگل بود ولی اکنون با بی توجهی، در جایگاه هشتم قرار گرفته.

تا می‌توانیدنشانی این سایت را در اینترنت پخش کنید و در سایت یا وبلاگتان به آن لینکدهید تا به جایگاه درست خود بازگردد یک گروه فیس بوکی هم برای گسترش لینک‌هاینوشته‌ها و اخباری که در آنها از نام درست خلیج پارس استفاده می‌شود ایجاد شده کهمی‌توانید عضو آن شوید: (نشانی صفحه).

پرویز منصوری و درگذشتی پر از درد

2011-12-18T12:11:00.000-08:00

پرویز منصوری، نویسنده کتاب «تئوری بنیادین موسیقی» بود. کتابی که در سال ۱۳۷۱ کتاب سال در ایران شد.

او سالها در هنرستان‌های موسیقی در تهران تدریس کرده بود.

او نویسنده دهها نوشتار در زمینه تئوری موسیقی، نقد، جامعه شناسی موسیقی، سازشناسی و ... بود.

روح پرویز منصوری نازنین شاد باشد. او یک نمونه دیگر از پژوهشگران و نویسندگان وارسته ایرانی بود که هیچگاه قدر آنها دانسته نشد. او هر چند سال یکبار در سکوت، برای پیگیری کارهایش به ایران سفری می کرد و هیچگاه به دنبال منافع مالی نبود.

امروز در خبرگزاری انتخاب خواندم که او در وین فوت کرده است و برادر زاده اش خبر داده که بنا بر وصیت خود او، پیکرش برای دفن به این منتقل خواهد شد.

این هم سرنوشت یک انسان زحمت کش دیگر برای ایران.

طبق معمول تنها می توان سری تکان داد و گفت حیف...

تنها خوشحالم که در سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲-۲۰۰۳ از سفرهای او به تهران نهایت استفاده را کردم برای ساعتها گفتگو. یکبار با او گفتگوی کوتاهی داشتم درباره کتاب تازه اش که در روزنامه «یاس نو» در تهران چاپ شد. دقیقا یادم است چه روزی بود. هیجده تیر! زمانی که داشتم مطلب چاپ شده را نگاه می کردم، اتوبوس از کنار دانشگاه تهران رد شد. دانشجویان دستهای خود را به نردهای درب اصلی دانشگاه حلقه کرده بودند و نیروهای امنیتی مانند مور و ملخ در خیابان پخش و پلا بودند...

در رابطه با فعالیت‌های خود او هم در جلد سوم کتاب «موسیقی‌دانان ایرانی» مفصل نوشته‌ام. هر چند گمان نمی‌کنم کسی به دنبال این نوشته‌ها و پژوهش‌ها باشد. همه دنبال این هستند که تق تق تق در گوگل بزنند و هر مزخرفی پیدا شد کپی کنند. نوشته‌های درب داغونی که مانند قارچ در فضای مجازی تکثیر می‌شود و هیچکس به تخمش هم نیست که از خودش بپرسد این اطلاعات سندیت دارند یا نه!

یک بار هم با آقای دهلوی به دیدار او رفتیم. یکبار هم اگر اشتباه نکنم در شهرک اکباتان به دیدارش رفتم. و هر بار بیشتر در خودم فرو رفتم که این نازنین، «نویسنده کتاب سال ایران» است.... روح پرویز منصوری عزیز شاد باشه.

صفحه هایی از کتاب «موسیقی‌دانان ایرانی» (جلد سوم) که درباره پرویز منصوری است... - این کتاب زیر پوشش قوانین جهانی کپی رایت است. استفاده از نوشته‌های آن بدون اجازه نوشتاری، مجاز نیست.

«هرگز نخواب کورش»؛ مستندی بی سند

2011-12-13T09:06:00.000-08:00

از ماه‌ها پیش، بسیاری از دوستان فیس‌بوکی برایم می‌نوشتند که آیا مستند «هرگز نخواب کورش» را دیده‌ای؟... کمی بعد هم دیدم که دایما پیوند به ویدئوی آن ارسال می‌شود و چندین بار هم به عنوان لینک داغ در «بالاترین» آنرا دیدم. نمی‌دانم چرا وقتی آگاهی‌رسانی بیشتری درباره یک اثر به چشمم می‌خورد، بیشتر تنبل می‌شوم برای دیدن آن! هر چند، موضوع برایم بسیار جالب بود.

امروز اما بالاخره پس ازماه‌ها این فرصت پیش آمد که به تماشای مستند بنشینم. ویدئوهای مرتب و تر و تمیز با چهره‌های جالب، متریال تاریخی دیدنی ولی عنوانی که شدیداَ برای این فیلم، نامناسب است، عنوان «مستند» است.

شاید بهتر بود نام این فیلم را می‌گذاشتند «جشن‌های دوهزار و پانصد ساله به روایت دربار پهلوی» یا چیزی شبیه به آن.

اشتباه نشود! چهره‌هایی که در این فیلم با آنها گفتگو شده، همه از چهره‌هایی هستند که سخنان‌شان شنیدنی و به عنوان اسناد تاریخی قابل ثبت است ولی معمولی‌ترین چیزی که در چنین فیلم‌های با چنین موضوع‌های جنجالی به ذهن می‌رسد این است که شما دست‌کم وانمود کنید که کوشیده‌اید بی‌طرف باشید و به اصلاح هوای هر دو طرف را داشته باشید.

اما فکر می‌کنم در پایان فیلم «هرگز نخواب کورش» (ساخته رها اعتمادی) که می‌کوشد روایتی مستند از جشن‌های دو هزار و پانصد ساله در سال ۱۹۷۱ را ارائه دهد، در پایان، بیننده شاید حس کند که تماشاچی یک بیانیه مطبوعاتی در قالب ویدئو بوده است.

در فیلمی با موضوعی چنین حساس که با حمله گسترده بسیاری در داخل و خارج همراه بوده، شما حتا یک پژوهشگر یا فعال سیاسی مخالف را نمی‌بینید که دست‌کم بخشی از دیدگاه‌های «آن سو» را هم نمایندگی کند. آنچه پوشش داده شده، مرتبطان با دربار پهلوی هستند که یک سره از عظمت جشن و تاثیر مثبت آن برای ایرانیان سخن می‌گویند. گویی هیچ مخالف صاحب سخنی وجود نداشته که دیدگاه‌های مخالف را نیز نمایندگی کند.

از پیشگام بودن کورش در امر حقوق بشر صحبت می‌شود ولی به فضای بسته سیاسی ایران در آن زمان اشاره‌ای صورت نمی‌گیرد و به دلایل بخشی از مخالفت‌ها. از حضور مقام‌های کشورهای جهان در پارسه سخن می‌رود ولی به رد دعوت دولت ایران از سوی نزدیک‌ترین متحدان شاه مانند رییس جمهور آمریکا و ملکه بریتانیا اشاره ‌ای نمی‌شود. از چادرهای برپا شده در دشت روبه روی پارسه صحبت می‌شود اما به یورش انقلابیون به چادرها و غارت هرچه در آنها بوده اشاره‌ای نمی‌شود.

به گمان من، این مستند از بابت جنبه پژوهشی و رسالت بی طرف بودن سازندهء آن بسیار ضعیف است و در واقع مستندی است، بی سند. اما به عنوان ثبت بخشی از خاطرات چهره‌های تاریخ معاصر ایران، ارزشمند و ستودنی است.

فاجعه امسال در بندرعباس و لزوم آغاز یک حرکت

2011-12-08T06:46:00.001-08:00

فاجعه‌ای که امسال در بندرعباس از بابت برخورد نوزاد با پنکه سقفی در مراسم عزاداری رخ داد نباید آغازی برای یک حرکت باشد؟

حرکت علیه رسوم پوسیده و وحشیانه ای که چنان به مردم تحمیل شده که اکنون بخشی تصور می‌کند قسمتی از هویت فرهنگی‌شان است.

در همین هلند هم "هیات عاشقان امام حسین" با همکاری سفارت جمهوری اسلامی، پول بی زبان مردم را خرج برگزاری این مراسم می‌کند. همان پولی که باید صرف کودکانی شود که تا نیمه شب در پارک‌ها آدامس فروشی نکنند.

در بین ایرانیان روشنفکر داخلی و خارجی هم ظاهرا کم نیستند افرادی که بامداد عاشورا ظرف به دست منتظر پلو خورشت هستند! آن وقت ما می خواهیم این مملکت را با چنین طرز فکری درست کنیم؟!

کاش بامداد عاشورا آنقدر غیرت داشتند پا می‌شدند بروند از مادر سهراب اعرابی دلجویی کنند. آن هم پیشکش، بتمرگند در خانه بیرون نیایند ! واقعاً خجالت آور است!

پیوند به ویدئو در بالاترین / یوتیوب

مارش ایرانی؛ اثری که حدود سال ۱۷۲۰ در فرانسه ساخته شد

2011-12-01T11:07:00.001-08:00

در راستای کشفیات تاریخی :) یک قطعه ناشناس دیگه امروز پیدا کردم که توسط یک آهنگساز اروپایی درباره ایران ساخته شده. اثری به نام «مارش ایرانی» که تیتر فرانسوی اون Marche Persane هست و حدود سال ۱۷۲۰ میلادی ساخته شده؛ از یک آهنگساز فرانسوی به نام مارین مارا (Marin Marais)

این اثر برای ساز ویولا دِ گامبا با همراهی لوت اروپایی (شبیه بربت ایرانی) نوشته شده که البته ظاهراَ در برخی اجراها سازهای همراه کنندهء دیگه ای هم بهشون اضافه می شن، مانند همین اجرایی که ویدئوش رو در پایان این یادداشت گذاشتم.

«مارش ایرانی» در برنامه هایی که در دنیا برای اجرا با سازهای کهن مانند ویولا د گامبا و لوت برگزار میشه، همچنان در لیست قطعات قرار داره. همین چند ماه پیش هم در یکی از برنامه‌هایی که رادیو WDR در آلمان ترتیب داده بود اجرا شد.

ولی مانند همین داستان قطعه «پرسیس» که در یادداشت قبلی نوشتم، اصلاَ برای ایرانیان آشنا نیست! چون سرانهء مطالعه‌مون شُکر خدا بسیار بالاست و دانش موسیقی‌مون هم بیداد می‌کنه. فکر کنم سخن خردمندانهء اون نویسنده انگلیسی که گفته بود. «مردم اسهال انتقاد دارند و یوبوست مطالعه» بیش از همه در مورد ما صدق کنه! حالا هر کی بدش اومد اینقدر فحش این زیر بنویسه تا جونش در ره !

خیلی تلاش کردم در مورد Marche Persane اطلاعات بیشتری پیدا کنم و اینجا بنویسم ولی دست‌کم در منابع اینترنتی نتونستم چیز دندونگیری پیدا کنم و حتا در صفحه ویکیپدیای آهنگساز، با اینکه این قطعه ازش بسیار اجرا میشه، حتا نام مارش در فهرست آثارش نبود که البته اضافه کردم! موندم که از دست ایرانی‌های بی تفاوت و یک سری اروپایی‌های یونان محور به کجا پناه ببرم . ولی باز هم همون مورد اول موثرتر و دردناک تره. همه جا وقتی صحبت از حضور ایران هست یه جوری باید بخوره توی سرش!

به هر حال جستجو رو ادامه می‌دم. تنها چیز خاصی که بدست اومد اینکه این اثر تحت تاثیر سفر یکی از نمایندگان دربار ایران به فرانسه ساخته شده. همین آقای محترمی که عکسش را در ابتدای مطلب گذاشتم. ضمنا چندین سال در کاخ ورسای به عنوان نوازنده فعالیت داشته. اگر خواستید شما هم بگردید تنها توجه داشته باشید که یوهان اشتراوس هم اثری دقیقا به همین نام «مارش ایرانی» (Persian March) ساخته که گیج‌تون نکنه.

ویدئوی یکی از اجراهای «مارش ایرانی» (Marche Persane) اثر مارین مارا. نوش جان! :)

پِرسیس - اثری درباره ایران و ناآشنا برای ایرانیان

2011-11-28T15:53:00.001-08:00

در حال وِلگردی در سایت‌های هلندی بودم که دیدم یک ارکستر بادی در شهر فورهاوت در غرب هلند قطعه‌ای اجرا کرده به نام PERSIS . "پرسیس" در زبان یونانی یعنی ایران (یا Persia در انگلیسی). بسیاری از آثاری که آهنگسازان خارجی درباره ایران ساخته‌اند را دنبال کرده بودم ولی این اثر برایم ناشناس بود.

ابتدا فکر کردم قطعه‌ای تازه است از یک آهنگساز هلندی که با الهام از تاریخ ایران ساخته شده ولی بعد متوجه شدم که آهنگساز، آمریکایی است و خود قطعه هم بارها در گوشه و کنار دنیا با ارکستر سازهای بادی اجرا شده، از ژاپن تا آمریکا.

شدیداً از دست خودم عصبانی شدم! این را هم باید به کلکسیون چیزهایی که درباره ایران گفته و نوشته شده اضافه کرد که خود ایرانیان از آن خبر ندارند!

آهنگساز این کار، جیمز ال. هوسِـی - James L. Hosay - در سال ۱۹۵۹ در نَشویل، یکی از مراکز هنرخیز آمریکا به دنیا آمده و در دانشکده موسیقی نظام تحصیل کرده است. با او تماس گرفتم و از چند و چون ساختِ اثر پرسیدم. جیمز هوسای هم برایم نوشت که اساساَ به فرهنگ‌های گوناگون علاقه داشته و در زمان ساخت این آهنگ (۱۹۹۷) یک دوست دختر ایرانی هم داشته که می‌خواسته او را با ساخت این کار، تحت تاثیر قرار دهد...

اگر در غرب زندگی کرده باشید و تصورات درباره ایران را هم دنبال کرده باشید احتمالا پس از مدتی حال‌تان به هم خواهد خورد! این موضوع، برخی ساخته‌های آهنگسازان غربی را که با الهام از تاریخ ایران آهنگسازی کرده‌اند را هم در بر می‌گیرد. زمانی که به بسیاری از این‌گونه کارها گوش می‌کنید، شتر و بیابان به ذهن‌تان می‌آید؛ مانند قطعهء «در بازار ایران» (In a Persian Market) از آلبرت کِتِلبی، آهنگساز انگلیسی.

اما اورتوری که جیمز هوسِی ساخته تا حدی از کلیشه‌های حال به هم زنِ غربی درباره ایران به دور است؛ او می‌گوید: «پیش از ساختِ PERSIS پژوهش‌های زیادی درباره ایران باستان و تئوری موسیقی ایرانی انجام داده‌ام و تلاش کرده‌ام قطعه‌ام تا حد امکان به واقعیت نزدیک باشد...» خوب یا بد به هر حال، دست و پنجولش درد نکند. پارتیتور (نت ارکستر) این آهنگ توسط انتشارات CURNOW MUSIC در آمریکا منتشر شده است. یکی از اجراهای این اثر در اسپانیا را ببینید و گوش کنید:

* چکیده مطلب به هلندی: Perzisch Symfonisch Stuk werd uitgevoerd in Voorhout
* چکیده مطلب به انگلیسی: American Composer Inspired by Persian History

اشغال سفارت آمریکا و گروگانگیری در تهران کاری عاقلانه بود؟...

2011-11-04T05:24:00.000-07:00

امروز، چهارم نوامبر ۲۰۱۱ است. سی و دو سال از اشغال سفارت آمریکا در تهران گذشت.

حرکتی بر خلاف تمام قوانین بین‌المللی از سوی انقلابیون در ایران و از سویی حمله به محلی که دست‌کم دهها سند محرمانه درباره فعالیت‌های ایالات متحده و سازمان سیا درآن نگهداری می‌شد. اسنادی که تلاش شد بسیاری از آنها از بین برده شود ولی حدود هفتاد نمونه از آنها بدست ایرانیان افتاد و منتشر شد.

سی و دو سال از آن روزها گذشته و تب انقلابی که هیچ منطقی را برنمی‌تابید تا حد زیادی فروکش کرده. ساختمان سفارت آمریکا در تهران که به لحاظ قانونی، مِلک آن کشور به شمار می‌رود در دست سپاه پاسداران است و ایرانیان سالانه باید با تحمل هزینه‌های بسیار، راهی کشورهای دیگر برای ارائه درخواست ویزای آمریکا شوند.

می‌دانم که شاید بسیاری در زمان قضاوت درباره گروگانگیری در تهران، موضوع حمله آمریکا به ایرباس ایران در ۱۹۸۸ را پیش بکشند. اما توجه داشته باشید که داستان گرونگیری و حبس کارمندان سفارت آمریکا برای ۴۴۴ روز در ۱۹۷۹ رخ داد.

جدا از قضاوت دیگران دربارهء ما و تاثیر این کار در چهرهء خارجی ایران، من فکر می‌کنم ما بالاخره باید این بحث را بین خودمان داشته باشیم که اشغال سفارت آمریکا در تهران عملی به نفع ایران بود یا نه.

آیا اسناد بدست آمده از سفارت آمریکا در تهران ارزش این جنجال جهانی و زندانی کردن طولانی مدت کارمندان سفارت را داشت یا نه؟

نظر همه دوستان را بسیار مشتاقم که بدانم.

پیشنهاد یک ایرانی ِخارج به ایرانیان ِداخل درباره شعار «الله اکبر»

2011-10-12T05:50:00.000-07:00

از زمانی که در تابستان ۲۰۰۹ فیلم‌های تظاهرات مردم در ایران را دیدم تا امروز می‌خواهم این یادداشت را بنویسم ولی دایم یادم می‌رفت!.. دقایقی پیش در اخبار، فیلم‌های گلوله باران توسط نیروهای لبنانی را دیدم که هر زمان گلوله‌ها یا خمپاره‌ها یا هر کوفت دیگری را شلیک می‌کردند، فریاد می‌کشیدند «الله اکبر» - «الله اکبر» !

هر کس کمی اخبار را در شبکه‌های جهانی دنبال کرده باشد می‌داند که بسیاری از صحنه‌های ترور و شکنجه و کشتار توسط گروه‌های افراطی اسلام‌گرا با شعار «الله اکبر» همراه بوده و گوش بسیاری از مردم در خارج از دنیای اسلام با این عبارت به عنوان یک عبارت خشن، آشناست که گروه‌های تروریستی از آن استفاده می‌کنند.

ایرانیانی که این شعار را از زمان راهپیمایی‌ها در سال ۲۰۰۹ به کار برده‌اند تا حالا، مقصودشان کاملاَ چیز دیگری است و تا آنجا که عقل ناقص من ارزیابی می‌کنند، می‌خواهند شعاری که در زمان انقلاب اسلامی علیه برخورد نیروهای شاه با مردم داده می‌شد و همچنین زمینه‌ای مذهبی داشت و شخص/حکومتی در آن هدف نبود، به صورت کنایه علیه حکومت کنونی به کار ببرند.

این موضوع برای خود ایرانیان کاملا قابل فهم و منطقی است ولی با توجه به اینکه ویدئوهای راهپیمایی‌های ایران به گسترده از شبکه‌های جهانی پخش می‌شود، کاربرد این شعار به دلایلی که بالا ذکر شد، چندان وجه مثبتی برای مردم ما نخواهد داشت.

ضمناَ این شعار یک شعار عربی است. یکی از مشکلات بزرگی ایرانیان در خارج این است که به دلایل گوناگون، بسیاری ایران را بخشی از دنیای عرب تصور می‌کنند. یکی به این خاطر: تصویری که حکومت ایران و روحانیون با لباس‌ها، رفتار و بیان‌شان از ایران ارائه می‌کنند بسیار به لباس، بیان و رفتار کشورهای عربی شباهت دارد.اشتباه نشود! من با اعراب هیچ مشکلی ندارم ولی داستان اینجاست که ایران، به شکل عمده، عرب نیست. کمااینکه مثلاٌ فرانسه، آلمان نیست!

دلیل دوم اینکه، نام Iran در زبان‌های اروپایی بسیار شبیه به Iraq (عراق) صدا می‌دهد و این شباهت زیاد در نام، به شکل ناخودآگاه شباهت هویتی را نیز تداعی می‌کند. این مشکل به شکل عمده از چند دهه پیش آغاز شد که به دستور رضاشاه نام ایران در مجامع جهانی از Persia به Iran تغییر پیدا کرد با آن خیال واهی که همه از ریشه‌های آریایی ایران آگاه شده و کف کنند! نتیجه اما کاملا برعکس از آب درآمده، بسیاری تصور می‌کنند Persia یک تمدن عظیم، کهن ولی نابود شده است که دیگر وجود ندارد و Iran هم یک کشور کمابیش عربی است! توجه کنید من از عموم صحبت می‌کنم نه از ایران‌شناسان بخش شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو!

به هر رو، بسیاری از ایرانیان در اروپا و آمریکای شمالی به هزار و یک دلیل و برهان دایماَ می‌کوشند که تصویر اشتباه مردم در رابطه با عربی بودن ایران را درست کنند ولی تصاویری که با شعار عربی «الله اکبر» از معترضان ایرانی در شبکه‌ها پخش می‌شود، تمام این تلاش‌ها را نقش بر آب می‌کند.

هر کس دوست دارد گوش کند هر کس هم دوست ندارد گوش نکند ولی به عنوان یک ایرانی که هم در ایران زندگی کرده، هم در خارج از ایران، وظیفه بود که این موضوع را با هم‌میهنان داخلی در میان بگذارم. بر خلاف آنچه بعضاَ گفته می‌شود که ایرانیان در خارج باید دنبال روی ایرانیان داخل باشند، به نظر من اصلا چنین نیست. هر یک از این دو گروه، تجربیات و امکانات خود را دارند که عاقلانه‌ترین راه، تبادل آن برای یاری رساندن و تقویت جنبش است. وقتی ایرانی در ایران برای نفس کشیدنش هم می‌تواند راهی زندان شود، چگونه یک ایرانی در فضای باز این طرف می‌تواند خود را محدود به آنچه کند که یک ایرانی در داخل به خاطر محدودیت‌هایش، امکان ابراز آنرا ندارد؟ جیگر همه‌تون :)

عکس تاریخی از حضور خانواده سلطنتی ایران در مجلس سنا، ۱۹۷۵

2011-10-10T14:14:00.000-07:00

غیبت طولانی داشتم، شرمنده!

چند هفته پیش یا چند ماه پیش قول دادم که عکس‌های جالب انگیزناک که در روزنامه‌ها و مجله‌های قدیمی پیدا می‌کنم رو در وبلاگ بذارم. البته این بخش دوستانهء جریانه، از بابت کاربرد تاریخی در رابطه با مسایل ایران، این عکس‌ها رو جداگانه در انبار عکس «ویکی» وارد می‌کنم. به‌ویژه که قوانین کپی‌رایت در رابطه با عکس‌های چاپ شده در اون زمان با قوانین موجود در اروپا و آمریکای شمالی، تفاوت زیادی داره و در واقع مشکلی برای این کار سر راهمون نیست.

یکی دیگه از عکس‌هایی که به لحاظ تاریخی بسیار جالبه و من پیش‌تر جایی ندیده بودم، عکس حضور خانواده سلطنتی در مجلس سنای ایران هست در سال ۱۹۷۵ یا ۱۳۵۴ از هفته ‌نامه «کیهان اینترنشنال». حالا می‌دونم لینک این مطلب اگر احیاناَ در "بالاترین" گذاشته بشه، یه عده میان "منفی" میدن و فحش و بد و بیره به شاه، یه عده هم میان آخ و اوخ می‌کنن که چی داشتیم چی شدیمو از این حرفا. انگار ما هیچ وقت نمی‌تونیم یه نگاه آکادمیک و منطقی به چنین اسناد و مدارکی داشته باشیم و اونها رو به قول خارجیا، "متریال تاریخی" ببینیم.

البته الان بنده خودم اینجا "خارجی" هستم ولی خب با توجه به اینکه ما ایرانی‌ها همه جا خودمونو صابخونه می‌دونیم و از همه بهتر، من هم عادت گند هم‌میهنانم را ادامه می‌دهم و دیگران را "خارجی" می‌نامم!

به هر حال امیدوارم این نگاه کمی بین ما ایرانی‌ها پدید بیات و برای نمونه اگر فردا در ایران حکومت عوض شد، ملت نریزن قبر خمینی رو درب داغون کنن. نگهش دارن، به عنوان یک سند تاریخی ازش مراقبت کنن تا بچه‌های بعدی ببینن که اگر دنبال آخوندها (یا هر نوع روحانی دیگه) برن، چه بلایی به سرشون میات که عجالتاَ سی و دو ساله چنان زدن وسط فرق سر همه که یه عده مُردن، بقیه هم دارن دور خودشون می‌چرخن! :)

به هر حال این شما و این عکس کمیاب حضور خانواده سلطنتی در مجلس سنای ایران در ۱۹۷۵. اگر کسی عکسی از جلسات سازمان مجاهدین، اسلام‌گرایان افراطی، چپ، راست، مستقیم، نرسیده به میدون... داره بفرسته، که اگر کپی‌رایت نداره با کله بذارمش در ویکی. فدا + بوس :)

سالگرد ترور یک دوست و یک مرد واقعی در مصر

2011-10-07T11:19:00.000-07:00

هر روز بیش از روز پیش، متاثر می‌شوم که پادشاه پیشین ایران، محمدرضا پهلوی، با چند اشتباه بزرگ به ویژه در چند سال پایانی سلطنت، تمام پیشرفت‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران را بر باد داد و موقعیتی که همه ما در سطح جهانی صاحبش بودیم در مدتی کوتاه، بر باد رفت.

بسیار آسان است که مانند بسیاری از ایرانیان ساده لوح، وقوع این انقلاب را به گردن شاه یا دولت‌های غربی یا رادیو بی.بی.سی بیندازیم! ولی آنچه برای من ِ نسل پس از انقلاب، واقعیتی عینی‌ست این است که در سال 1357 میلیون‌ها ایرانی در خیابان‌ها بودند و پس از انقلاب همه گفتند: «والا ما نبودیم!»

به هر رو، امروز موضوع یاددشت من، پیدا کردن مقصران وقوع یک انقلاب واپسگرایانه در ایران نیست.
یادداشت امروز (ششم اکتبرِ) من برای انور سادات است. شخصیتی که هر عیبی داشت، یک دوست و یک مرد واقعی بود.

سیاستمداری که که برخلاف بیشتر همپیمانان ناجوانمرد شاه در غرب، حاضر شد در روزهای شکست نیز پذیرای دوست قدیمی خود باشد و بهای گزافی را نیز برای این دوستی و مردانگی پرداخت.

یک دوست واقعی که برای پذیرش دوست قدیمی‌اش، نه از عوامل رژیم اسلامی در تهران ترسی به دل راه داد و نه به منافع اقتصادی-سیاسی ِ سازش با حکومت تازهء ایران اندیشید.

سی سال از ترور فجیع انور سادات در مصر گذشت. خداوند نگهدار انسان‌هایی باشد که شرف خود را به منفعت روز نمی‌فروشند.

گذرنامه‌های هلندی در جیب، سفرهای ایران به راه... شما چه فکر می‌کنید؟

2011-10-03T14:53:00.000-07:00

بسیاری از ایرانیان را در هلند می‌بینم که با سازمان مجاهدین خلق مخالف هستند ولی بسیاری از همین جمعیت زمانی که در دهه 1990 منتظر پاسخ پناهندگی‌شان بودند در راهپیمایی‌های مجاهدین شرکت می‌کردند و حتا با اتوبوس‌های آنها به کنسرت مرضیه هم می‌رفتند. راهپیمایی‌های مجاهدین در آن زمان عموماً چندهزار نفره بود.

حالا حدود دو دهه گذشته؛ گذرنامه‌های هلندی در جیب است و سفرهای سالانهء ایران به راه. عموم جامعه ایرانی در هلند نه دیگر برای مجاهدین تره خرد می‌کنند و نه برای گردهمایی‌های گروه‌های دیگر. چه برای لغو اعدام ها چه برای آزادی زندانیان و چه هر اعتراض دیگر!

عکس زیر را ببینید. خبرگزاری سراسری هلند گرفته. لاهه، 1994. این تنها یک نمونه است.

دوستانی که هلندی نمی دانند نگران نباشند. در متن هلندی آمده، چهار هزار نفر در تظاهرات بوده‌اند.

بله اشتباه نخوانده‌اید: 4,000 نفر!

شما چه فکر می‌کنید؟ - در پرانتز: من هوادار سازمان مجاهدین خلق نیستم!

ملت آنتیکی هستیم نه؟! :)
انقلاب و دگرگونی اول برای ایرانیان لازم است، بعد برای ایران. وگرنه دفعه بعد هم مثل سال 57 میشه اگر بدتر نشه!

ایجاد صفحه فیس بوکی برای پروژه مستند هایده

2011-09-28T22:00:00.000-07:00

از مدتی پیش از انتشار مستند «سخن از هایده» روی دی.وی.دی، سایت رسمی مستند راه‌ اندازی شد. (پیوند)

اطلاعات دو زبانه در این تارنما، تنها محدود به مستند نیست و اطلاعات، عکس‌ها و ویدئوهای متعددی درباره هایده در آن در دسترس است. سایتی که در حال حاضر به جرات می‌توان گفت اکنون کامل‌ترین مرجع درباره فعالیت‌های این خواننده محبوب ایرانی است.

چندی پس از آن هم برای ارتباط بهتر با دوستداران پروژهء مستند هایده، یک گروه فیس بوکی شکل داده شد که نه تنها آخرین اخبار و اطلاعات درباره پروژه را در اختیار علاقه‌مندان می‌گذارد، بلکه اعضا را با هر گونه ویدئو، عکس یا نوشته جالب درباره این خواننده سهیم می‌کند.

تا کنون بیش از ۳۸۰۰ نفر (ایرانی و غیر ایرانی) عضو این صفحه فیس بوکی شده‌اند.

دیگر علاقه‌مندان به فیلم مستند «سخن از هایده» و این پروژه مستند برای گردآوری آثار و مدارک پراکنده این هنرمند نیز می‌توانند به عضویت صفحه در آیند. اگر بریده روزنامه، ویدئوی خاص، عکس و ... درباره این خواننده در اختیار دارید در تماس باشید تا آن را با ذکر نام خودتان در سایت منتشر کنیم تا دیگران نیز از آن استفاده کنند.

(تریلر مستند هایده):

چشمامو می‌بندمو می‌گم «خداوندا نگه دار از زوالش...»

2011-09-26T15:15:00.000-07:00

نمی دونستم نام این قطعهء زیبا «شیراز» هست.

راستش یادم رفته بود که بیژن مرتضوی این کار رو ساخته، با اینکه در نوجوانی بارها بهش گوش کرده بودم و لذت برده بودم.

خیلی اتفاقی در یوتیوب بهش برخوردم. پس از سالها دوباره بهش گوش کردم ولی بر خلاف اون سالها، حسی که برام به وجود آوُرد، دلتنگی برای اسفندِ شیراز بود...

خیابون‌های بارون خوردهء شهر، عطر یاس و بساط فروش وسایل سفره هفت سین، ‌کفش فروشی‌های خیابون مشیر فاطمی، جیم شدن‌های از مدرسهء شریف اشراف، و رمز و راز ِ خونه شیرازی‌هایی که شنیدم این روزا همشو دارن می‌زنن زمین و آپارتمان هوا می کنن. حیف از شهر و کشوری که داریم از دستش می‌دیم.

فقط می تونم چشمامو ببندمو بگم «خداوندا نگه دار از زوالش...»

بهم قول بدین قطعه رو تا آخرش گوش میدین. اینطوری یه کمی آروم میشم...

مستند فریدون فرخزاد و انتقادهای بی سر و ته

2011-09-07T14:34:00.000-07:00

این که نوشته‌ام، «نقد» نیست.
تنها یک یادداشت آخر شب است.
چون از چندی پیش که خبر پخش مستندی درباره فریدون فرخزاد را در شبکه «من و تو» شنیدم، مشتاقانه منتظر بودم تا بتوانم نسخه کامل این مستند را تماشا کنم. این فرصت امشب دست داد.

فیلم مستند «شب بود» همانطور که حدس می‌زدم ساخته رها اعتمادی است. برنامه ساز پیشین «ببین تی.وی» که در زمینه ترانه‌سرایی هم به موفقیت‌های جالب توجهی رسیده. سرودن ترانه‌ای زیبا برای انجمن ایرانی-آمریکایی مبارزه سرطان (پاکی)، از جمله کارهای شنیدنی اوست.

رها را تنها یکبار در آوریل ۲۰۰۸ در لوس آنجلس دیدم. زمانی که برای ساختن مستند «سخن از هایده» دو هفتهء جهنمی را در لوس‌آنجلس گذراندم. رها را از معدود افرادی یافتم که به پشت صحنه‌های موسیقی پاپ ایران و قدردانی از بزرگانش علاقه نشان می‌داد...

مستند «شب بود» هم نتیجه زحمت اوست. مستندی که علیرغم داشتن «نارسایی» (البته از نگاه من) سخت، گیراست و بیننده را در خود می‌طَنـَد. عموماَ به دلیل مصاحبه‌هایی تاثیرگذار با پوران فرخزاد، اسماعیل خویی، اسفندیار منفردزاده، شاهین نجفی و ... که هر کدام به نوبهء خود، منعکس کنندهء مصیب زدگی جامعهء ماست. و همچنین نظم و خلاقیت در گزینش و ارائهء بخش‌های مختلف داستان.

خوشحالم که ریا، مخفی کاری و درگوشی حرف زدن، کم کم از فضای کارهای سینمایی یا رسانه‌ای ما رخت برمی‌بندد. شاید هم من زیاد خوشبین هستم و در واقع، لحن امروزی و باز مستند «شب بود»، از بزرگ شدن رها اعتمادی در اسکاندیناوی نشات می‌گیرد. چون بعید می‌دانم کسی در جامعهء کپک زدهء ایرانی در لوس آنجلس، اینگونه بی پروا و واقع‌بینانه به مسایل بپردازد. به هر رو، در مستند با ظرافت و رعایت تمام اصول حرفه‌ای، به گرایش‌های جنسی فرخزاد اشاره می‌شود و در واقع یک کیش و مات نصیب کوته فکرانی می شود که همجنسگرا بودن او را (چه بوده چه نبوده) به عنوان دستاویزی برای تحقیرش استفاده کرده و می‌کنند.

کنایه‌های تلخ و بینظیر فرخزاد برای زدن تلنگری به هموطنانش، به فشردگی ولی کافی، ارائه می‌شود؛ کنایه هایش به خزعبلات مذهبی که از سر و روی جامعه ایران می‌بارد و ملتی را هدف قرار می‌دهد که حقیقتاَ روشن نیست به چه چیز اعتقاد دارد.

در چند روز گذشته بارها لینک‌هایی در فیس بوک و بالاترین به چشمم خورد با مضمون «سانسور عقاید سیاسی فریدون فرخزاد در تلویزیون من و تو». مستند را کامل و دقیق دیدم و به هیچوجه چنین حسی به من دست نداد. چه مزخرفاتی که در اینترنت دست به دست نمی‌شود؛ کاش به جای این همه جفنگ گفتن، یک سپاسگزاری جانانه از سازنده مستند می‌کردند. به هر رو به قول شاهین نجفی در مستند: «وضعمان خیلی خراب است.»

تنها موردی که در زمان تماشای مستند روی اعصاب من بود، حضور بیش از اندازهء خود رها در کار بود و لحن شاعرانه اش که به نظر من اصلا با محتوا و فضای فیلم همخوانی ندارد. به هر رو رها یک شاعر هم هست و شاید این بخشی از هویت اجرایی اوست. در این مستند، ستارهء ما، فریدون فرخزاد است. آنهمه نماهای دور و نزدیک از رها و حضور دایمی اش در بخش‌های گوناگون - باز هم از نگاه من - بیننده را از فضای اصلی فیلم خارج می‌کند. امیدوارم رها اگر می‌خواهد اثر را منتشر کند به این جنبه‌ها کمی بیاندیشد. البته بعید می‌دانم چون تمام فیلم در یوتیوب قرار داده شده.

و حرف آخرم اینکه این مستند به قول اروپایی‌ها، خیلی چیزها دارد که به بیننده بدهد و خوشبختانه رها از ساخت یک اثر شبه روشنفکریِ تُخم باد کُن، خودش را کنار نگه داشته و نشان داده که عمیقا به «ایران» و «انسانیت» می‌اندیشد. خسته نباشد!

از لوگوی عید فطر در«بالاترین» حالم به هم می‌خوره!

2011-08-31T02:47:00.000-07:00

آقا این لوگوی عید فطر در «بالاترین» از کجا سر و کله‌اش پیدا شده؟ مگه اینجا یک فوروم اجتماعی نیست؟ از کی نظرخواهی شده برای اینکار؟

جشن گرفتن عید فطر هم زوریه؟

خوبه یک توضیحی در اینباره داده بشه.

وقتی لوس‌آنجلس تایمز «سنتور» را «ویلن» می‌بیند!

2011-08-20T17:29:00.000-07:00

نمی‌دونم دلیل چیه که هم خیلی از تحصیل‌کرده‌های ایرانی و هم رسانه‌های جهانی وقتی به موسیقی ایران می‌رسند، آدم فقط نا‌امید میشه! همین چند ساعت پیش «لوس آنجلس تایمز» درباره موسیقی پاپ ایران مطلبی منتشر کرده و جایی که از سنتور نام برده در توضیح‌اش نوشته: «نسخهء ایرانی ِ ویلن» !! حالا کجای سنتور به ویلن شباهت داره نمی‌دونم !

راه رضای خدا یه کامنت زیرش گذاشتم که نگن چرا نگفتین! هنوز نه اشتباه درست شده نه کامنت منتشر شده :)

این هم سنتور واسه کسایی که سنتور ندیدن! شاید شبیه ویلن هم هست :)

موفقیت «جدایی نادر از سیمین» : تغییر ذائقهء غرب؟

2011-08-15T07:06:00.000-07:00

تماشای «جدایی نادر و سیمین» در تبعید و در سایهء رویدادهای تلخ و مشترکی که در ایران رهایشان کرده‌ای تا در اینجا زندگی آرامی داشته باشی، طبعاً آسان نیست.

در این چند هفته که بر سر چهارراه‌های آمستردام، پوستر این اثر هنرمندانه از اصغر فرهادی خودنمایی می‌کند، چشم‌ها و گوش‌هایم را بستم تا هیچ از آن نشنوم؛ تا بی هیچ پیش زمینه‌ای به تماشای آن بنشینم. و «جدایی نادر از سیمین» مانند اثر پیشینِ اصغر فرهادی همچنان، حکایت جامعهء بیمار و مصیبت زدهء ایران بود که در غبار زندگیِ امروز ما در این سوی مرزها، روز به روز رنگ‌باخته‌تر می‌شود.

در لحظات تماشای این اثر، کوشیدم از هر لحظه از آن استفاده کنم تا خودم را نیز در فضای امروز ایران قرار دهم. کوشیدم لحظه لحظهء آنرا با آخرین خاطرات خود از ایران تطبیق دهم و جستجو کنم که آیا چیزی بهتر از دیروز شده؟ که آیا نشانه امیدبخشی در بین آن همه اضطرابی که هنرمندانه در فیلم منعکس شده می‌توان یافت؟

در کنار همهء اینها، موفقیت دومین اثر اصغر فرهادی جدا از شادمانی برای پدیدآورندگان آن، این پرسش را مانند موفقیتِ «درباره اِلی» در ذهن من دامن زد که دلیل جذابیت این فیلم برای جشنواره‌های اروپایی چیست؟

«درباره اِلی» و «جدایی نادر از سیمین» با همه خوش‌ساختی‌شان (منهای برخی جنبه‌های اجتماعی-مذهبی)، پیوند ویژه‌ای با ایران ندارند. داستان‌ها در هر جای دیگر دنیا هم می توانند اتفاق بیفتند ولی جلب توجه فراوان به این دو فیلم از چه بابت است؟

در سالیانی نه چندان دور، موفقیت آن دسته از فیلم‌های ایرانی که به فیلم‌های «فستیوال‌پسند» معروف شده بودند، تصویری عقب افتاده و عصر حجری از جامعه ایران به دست می‌داد، فیلم‌هایی که یکی از دوستان منتقد و بذله‌گو، آنها را فیلم‌های «روشنفکری تخم باد کُـن» می‌نامید. گروهی هم موفقیت چنین فیلم‌هایی از ایران را همین تصویر منعکس شده در آنها می‌دانستند.

اگر این فرضیه یا توهم یا واقعیت را بپذیریم. دلیل موفقیت پی در پی اصغر فرهادی با دو فیلم اخیرش چیست؟ غرب اکنون از آن فضا گذشته و در پی منعکس کردن تنش‌ها و بحران‌های عمیق اجتماعی در ایران است؟ اگر کسی می‌داند به من هم بگوید.

به هر رو «جدایی» بسیار به دلم نشست. هر چند که تماشای آن در تبعید و در سایهء رویدادهای تلخ و مشترکی که در ایران رهایشان کرده‌ای تا در اینجا زندگی آرام‌تری داشته باشی، طبعاً آسان نیست...

عکس: صف ایرانیان در برابر سفارت آمریکا در تهران، ۱۹۷۳

2011-08-06T07:10:00.000-07:00

این عکس را از روزنامه «کیهان هوایی» کِش رفته‌ام. یکی از شماره‌های ژوییه ۱۹۷۳ (تیر ۱۳۵۲) که مردم در تهران در برابر سفارت آمریکا صف کشیده‌اند تا برای مسافرت تابستانی به این کشور، ویزا دریافت کنند.

باز هم از روزنامه‌های قدیمی که پیدا کرده‌ام، عکس‌هایی که به نظرم جالب می‌آید را در وبلاگ منتشر می‌کنم. فِیلن :)

هدف نایاک چیست؟ پشتیبانی از ایرانیان-آمریکایی یا حمله به مجاهدین؟

2011-08-03T09:39:00.000-07:00

نایاک (NIAC) یا «شورای ایرانیان آمریکایی» چه سازمانی است؟ در ماه‌های اخیر این موضوع برای من به یک پرسش بزرگ تبدیل شده. به تارنمای نایاک مراجعه می‌کنم. در آنجا نوشته شده که فعالیت این سازمان، پشتیبانی از حقوق ایرانی-آمریکاییان است اما یکی از فلش‌های بزرگ در نخستین صفحه سایت نایاک، علیه سازمان مجاهدین است. چند خبرنامه‌ای هم که در ماه‌های گذشته از این سازمان دریافت کرده‌ام همگی بیانیه‌هایی علیه سازمان مجاهدین است.

من هیچ گرایشی نه به سازمان مجاهدین دارم نه به دیگر گروه ها. اما برایم عجیب است که سازمانی که از بسیاری از ایرانیان مقیم آمریکا برای فعالیت‌هایش کمک مالی می‌گیرد (به دلیل خدمت به جامعه ایرانی-آمریکایی)، تمام ایمیل‌های اخیرش به مشترکان، علیه مجاهدین و درباره این سازمان است.

اگر کسی ایده‌ای دارد لطفا مرا هم آگاه کند... سپاس.

بی حس از خستگی و مست از آزادی

2011-08-02T08:46:00.000-07:00

میز کار

پنجمین سالگرد شکل گیری رادیو زمانه است. رسانه‌ای که چندی پیش از شکل‌گیری رسمی آن، با آن همکار بودم.

از رادیو زمانه و فعالیت‌های آن، بسیاری گفته و نوشته‌اند. برخی مغرضانه، برخی منفعت‌طلبانه و برخی واقع‌بین و منصفانه. امسال هم بسیاری از فعالان و وبلاگنویسان درباره آن نوشته‌اند و چه بسا بهتر که این کار همواره به خود آنها سپرده شود.

ولی آنچه من اکنون به عنوان باسابقه‌ترین عضو این رسانه می‌توانم بگویم این است که انگشتانم برای نوشتن همین چند سطر، از خستگی و استرس ِ کار می‌لرزد و از سویی، تصور می‌کنم من در این چند سال و به ‌ویژه دو سه سال اخیر، همواره مست از آزادی بی حد و حصری بوده ام که در گسترهء کاری ام داشته‌ام.

فکر می‌کنم تنها افرادی که این حرف مرا با تمام وجودشان درک می‌کنند همکاران نازنینیم هستند که یا در ایران گرفتارند و یا در این سالیان از ایران گریخته اند تا از حد‌اقل‌های کاری برخوردار باشند.

ثانیه‌های عمر من در اینجا ، در سرزمینی که از کودکی برایم یادآور آسمانی زیبا و مزارع پر از گل بوده، در لحظاتی می‌گذرد که در ایران گذشته. هر آنچه در سرزمین تازه یاد می‌گیرم را در آرزوهایم برای ایران به کار می‌بندم: نظم، آزادی، آرامش، امنیت، اعتبار جهانی... آرزوهایی که با گذشت زمان برایم به رویایی دست نیافتنی بدل می شوند.

شاید علیرغم همه دشواریها، خستگیها، دلتنگیها و تلخی‌های کار، من در این پنج سال و اندی، در این سرزمین، زندگی عاشقانه‌ای داشته‌ام. در کار به هر آنچه صلاح دیدم پرداختم؛ و برای زندگی، در آزادترین کشور جهان، اوقاتم را گذراندم. همه اینها مرا به عزم برای سهیم کردن عزیزانم در ایران با آنچه در دسترس دارم راسخ تر می‌کند.

پاینده ایران.

نمادی تازه برای شیرازی‌های دوست داشتنی؟

2011-07-23T05:41:00.000-07:00

این عکس ِ بچهء یکی از همکلاس‌هام در شیرازه. وسایل رزم هم همراشه! (بالش و ملافه)
کاهو سکنجبین هم باید همون پَس پُشتها باشه!

نظرتون چیه که این عکس را به عنوان نمادِ شیرازی‌های دوست داشتنی و اهلِ حال استفاده کنیم؟ :)

عکسی حسرت‌برانگیز از دانشجویان دانشگاه تهران در دهه ۱۳۵۰

2011-07-17T05:23:00.000-07:00

برای من که در ایران ِ پیش از انقلاب زندگی نکرده‌ام، حتا تصور اینکه این عکس در دانشگاه تهران گرفته شده دشوار است.

بارها اندیشیده‌ام که ای کاش شاه با مخالفان، بیشتر مدارا می‌کرد، به رسانه‌ها آزادی‌های گسترده‌تری می‌داد و کمتر وابسته به برخی دولت‌های غربی بود تا این وضع اسفناک امروز برای مردم شکل نمی‌گرفت.

شاید شاه در برخورد با روحانیون نیز باید سیاستمدارانه‌تر عمل می‌کرد. او به جای ریشهء مذهب را هوشیارانه زدن، به راضی کردن روحانیون پرداخت و سفرهای سالانه به مشهد و تظاهر به دین‌داری، از نشانه‌هاست.

البته نشستن پشت کامیپوتر در سال ۲۰۱۱ و اظهار نظر در مورد اینکه شاه در آن زمان چه باید می‌کرد کار آسانی‌ست! چون مردمی که خونخواریِ حکومت اسلامی را بیش از سه دهه است که با پوست و خون‌شان تجربه کرده‌اند هنوز در خیابان فریاد می‌کشند:«یا حسین، میرحسین»! و یا قاتل رستوران میکونوس، رفسنجانی، را به عنوان یک چهرهء هوادار ملت تلقی می‌کنند...

فکر می‌کنم تا روزی که نگاه و عملکرد ما در پیوند با مسایل ایران تا این حد سطحی، ذهنی و ناشیانه است همین آش است و همین کاسه.

TEHRAN UNIVERSITY GRADUATES IN 1970s... when Persia was a part of the world.

I always tell myself if the Shah was more tolerant with the opposition groups and the media and less attached to certain Western governments, perhaps we would never end up in this terrible situation with the Islamic regime…. I do not know,... it's easy that in 2011 I set in front of PC in Holland and say what Shah had to do on that in 1970s in Iran!

اثری به‌یاد ماندنی حاصل همکاری انوشیروان روحانی، بیژن سمندر و لیلا فروهر

2011-07-15T12:50:00.000-07:00

شیراز. درست یادمه! صبح یه روز جمعه بود که برادرم ویدئوی نوروز 1371 / 1992 رو از دوستش امانت گرفت تا ببینیم. این ویدئو با ترانه‌ای با صدای لیلا فروهر آغاز می‌شد: «بهانه».

شیوهء درست کردن ویدئو هم برای ما بچه‌های ده - دوازده ساله جالب بود. تا اون زمان هر چی ویدئو از خوانندهای ایرانی دیده بودیم بیشترش توی استودیو از دو سه تا زاویه و خیلی ساده درست شده بود.

فکر می‌کنم علیرضا امیرقاسمی که این ویدئو رو درست کرده و دیوید دیکتوری که در همون سالها خیلی کارش گل کرده بود حرکتی در نماهنگ‌های ایرانی ساختن پدید آوردن. و البته اوایل دهه 1980 رافی خاچاطوریان که البته روی داستان بیشتر کار می کرد تا تکنیک‌های ساخت ویدئو.

به هر حال، ترانه‌ای که لیلا در اون نوروز تقدیم ایرانی‌ها کرد، سخت به دل من نشست. موسیقی زیبای اون از انوشیروان روحانی بود؛ ترانه سرا: بیژن سمندر. نامی از تنظیم کننده ترانه در ویدئو نیست ولی به گمونم، شهرداد روحانی باشه که در زمینه موسیقی لایک بسیار خوش‌ذوق هست و هم کارهای زیبایی در این زمینه ساخته و هم تنظیم کرده.

شما هم این ترانه زیبا رو بشنوید و لذت ببرید.

خاطراتی تلخ از هجده تیر و کنسرتی که به احمد باطبی تقدیم شد

2011-07-09T23:23:00.000-07:00

روزهای هجده تیر ۱۳۷۸ برای بسیاری از ما به نوعی، یادآور خاطراتی تلخ است. آن روزها برای من نیز علاوه بر آنچه در کوی دانشگاه تهران رخ داد، یادآور از دست دادن پدر است.

همه اینها در ذهن من فضای ویژه‌ای از آن دوران رقم زد که شاید ابراز آن در اوت ۲۰۰۸ در کنسرت دانشگاه کُلن به اوج رسید؛ زمانی که نماد اعتراضات هجده تیر، احمد باطبی، موفق شد خود از آن شرایط نجات دهد.

در تابستان ۲۰۰۸ در یکی از برنامه‌های صدای آمریکا، موقعیتی پیش آمد تا از آن برنامه و زمینه‌هایش به کوتاهی صحبت شود. سپاس از بهنود برای ایجاد این موقعیت و سپاس از اختر و رومن برای برگزاری برنامه در کُلن.

پیشی با یه چشم عکاس رو می‌پاد

2011-07-04T14:05:00.000-07:00

با این پیشی خانوم، بامداد یکشنبه در حومه لاهه آشنا شدم. حسابی روی زانوهای من ولو شد ولی در حین بهره‌مند شدن از ناز و نوازش بنده، یه چشی عکاس رو هم زیر نظر داشت. پدر سوختهء پنجولی!

وحشت کارمند سفارت جمهوری اسلامی در لاهه از آتش‌بازی سال نو

2011-06-29T00:48:00.000-07:00

اینو لابلای ویدئوهای ادیت نشده پیدا کردم. در آتش‌بازی شب سال نو (ژانویه 2011) در لاهه. یک گروه از بروبکس سفارت جمهوری اسلامی هم اومده بودن. اینا اینجوری از یک ترقه می‌ترسن بیخود نیست از تابستون 2009 تمام دور تا دور سفارت در لاهه رو حصار کشیدن با یک کابین پلیس!

گوگل چه مَرَضی دارد که نام خلیج پارس را پاک می‌کند؟

2011-06-22T14:56:00.000-07:00

پس از مدتها حرف و حدیث بر سر رفتار گوگل در رابطه با نام خلیج پارس، امشب باز هم به سراغ Google Map رفتم و نام Persian Gulf را در آن جستجو کردم. بر پایهء آنچه گوگل نشان می‌دهد (و در واقع نشان نمی‌دهد!)، خلیج فارس باید جایی در ناکجاآباد باشد؟!

برای دوستانی که ممکن است مانند خودم شیرازی باشند و حال نداشته باشند دوباره «گوگل مَپ» را نگاه کنند، تصویر نقشه گوگل را در اینجا آورده‌ام. خوب نگاه کنید. در منطقه خاورمیانه نام هر جوب آبی نوشته شده به جز Persian Gulf!

مملکت ما هم که خدا را شکر بی سر و صاحب است و هر کی هر بلای بخوات می‌تونه سرش بیاره! فقط بلدیم یه سرستون تخت جمشید بذاریم تو خونمون و تو کافه اگر کسی ترانه «خلیج فارس» خوند فریاد بکشیم! با یقه‌های باز و سینه‌های پشمالو و گردنبند فروهر!!

چه کنیم با اینهمه بدبختی و این همه زبون دراز!

«برهنگی به سینمای ایران هم سرایت کرد» - کیهان هوایی، ۱۹۷۴

2011-06-22T11:02:00.000-07:00

از چند روز پیش، چند جلد روزنامه قدیمی پیدا کرده‌ام و نشستم مثل خوره زیر و روشون می‌کنم. از تعدادی از مقاله‌های سیاسی، اجتماعی و هنری که به نظر جالب میومد عکس گرفتم تا کم کم بذارم در وبلاگ. ولی یکیش خداییش خدا بود !

مقاله‌ای با عنوان «برهنگی به سینمای ایران هم سرایت کرد» با عکسی برهنه از فرامرز صدیقی و فرشته جنابی در فیلمی که به نوشته روزنامه کیهان هوایی ( ۴ خرداد ۱۳۵۳ - ۲۵ می ۱۹۷۴)، کارگردانش خسرو هریتاش بوده و به خاطر داشتن صحنه‌های سکسی با اداره سانسور دچار مشکل شده!

من هیچ نظری درباره نظر سازندگان فیلم ندارم و خود فیلم را هم ندیده‌ام. در واقع اصلا نمی‌دونم این فیلم هیچوقت پخش شده یا نه. فقط همین فضای ایران در دهه ۱۳۵۰ برام جالبه و اینهمه تضاد در جامعه و در نهایت یک شبه، عوض شدن مردم.

امیدوارم فضایی به وجود بیات که بشه همه این فیلم‌ها، عکس‌ها، نوشته‌ها و ... رو مرور کرد. همین مرور، کلی تجربه و دانش بهمون می‌ده از کشوری که به قول ایلین شولینو، روزنامه‌نگار ایتالیایی، مانند همان آینه‌کاری‌هایش است که از دور، زیبا و پرکشش هست ولی از نزدیک، هیچ تصویر روشن و کاملی را نمی‌توانید در اون ببینید...

ایجاد صفحه فیس بوکی: از حمید استیلی متنفرم

2011-06-21T15:41:00.000-07:00

چشم همه ما ایرانیها روشن! تصور می‌کردیم که دستیاران دژخیمان حکومت اسلامی را تنها باید در اوین و قرارگاه‌های بسیج جستجو کرد! نه! او در بین خود ما بود. قهرمان ملی ما و صاحب گل فراموش نشدنی 1998 در فرانسه به آمریکا؛ در عرض چند لحظه به یکی از منفورترین چهره‌ها برای مردم ایران در آمد. شرم!

با پیوستن به صفحه فیس‌بوکی "از حمید استیلی متنفرم" انزجار خودمان را از این حرکت تهوع‌آور او نشان دهیم

ایرانیان از هر کس که از قاتلان برادران و خواهرانشان پشتیبانی کند متنفرند...

این هم ویدئو برای دوستانی که هنوز سخنرانی ایشان در جمع هواداران احمدی‌تژاد را ندیده اند و فیض نبرده‌اند !

فکر می‌کنید داشتن پرده بکارت برای ازدواج مهم است؟

2011-05-14T01:37:00.000-07:00

در برخی فرهنگها - از جمله فرهنگ ایرانی - برای مردان مهم است که پرده بکارت دختری که برای ازدواج برمی گزینند دست نخورده باشد. آیا به نظر شما این موضوع منطقی است یا نه؟

چون متقابلا راهی وجود ندارد که روشن شود مرد هم پیش از ازدواج تماس جنسی داشته یا نه.

در زمان شاه جایگزین کردن گاهنامه اسلامی با ایرانی کار درستی بود؟

2011-05-02T04:01:00.000-07:00

شاید هر چه بیشتر از زندگی آدم در کشور و فرهنگی تازه می‌گذرد، فرصت اینکه از دور به فرهنگ خودمان نگاه کنیم و آن را بسنجیم بیشتر به دست می‌آید.

از زمانی که در ایران بودم بحث مهاجرت و دگرگونی فرهنگ و زبان مهاجران ایرانی در خارج برایم جالب بود. حال که خود نیز مهاجر شده‌ام به گمانم که ناخودآگاه خود را دایما بررسی می‌کنم.

از نوروز امسال موضوعی ذهنم را به خود مشغول کرد. چند دوست هلندی که به دلیل آشنایی با ما ایرانیان در جریان جشن‌های سال نوی ایرانی بودند از من پرسیدند که «به تاریخ شما امسال چه سالی می‌شود؟». زمانی که آمدم بگویم کمی برای خودم حس عجیبی به‌وجود آمد.

البته دوستان هلندی از من نپرسیدند که مبنای این عدد ۱۳۹۰ چیست چون زودی ذهن شان را منحرف کردم! نفس راحتی هم از این بابت کشیدم که یادشان رفت (!) ولی واقعا یعنی چه؟ مبنای تاریخ یا گاهنامه ما مهاجرت حضرت محمد است! خب که چی؟! چه ربطی به ما داره!

در ۱۹۷۶ زمانی که شاه سالشمار را تغییر داد که پیوندی با تاریخ ایران داشته باشد (البته شاه که نه، شجاع‌الدین شفا، ولی خب شاه خوشش اومد) ملت که شور حسینی گرفته بودشون با تحریک روحانیون، رگ غیرتشون زد بیرون. این موضوع هم شد یکی از اشتباهات تاریخی شاه که آتش انقلاب اسلامی در ایران را شعله‌ورتر کرده و ملت را در نهایت با پیروزی روحانیون به خاک سیاه نشانده!!!

ولی الان نزدیک به چهار دهه از آن زمان گذشته. ملت متجدد شدن، از جمهوری ایرانی حرف می‌زنن :) باید راحت‌تر باشه بحث کردن درباره این مسایل. من فکر می‌کنم آن تصمیم درست در زمان نادرستی صورت گرفت وگرنه استدلالی منطقی پشت آن بود.

آیا می‌توان منکر پیشرفت‌های گسترده اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران در گذشته بود؟ و از سویی آیا می‌توان منکر اختناق سیاسی به ویژه در سال‌های دهه ۱۹۷۰ در ایران شد؟ پیچیده است ولی به نظر می‌رسد که پس از سه دهه تازه داره روشن میشه که شاه در بسیاری زمینه‌ها چقدر پیشرو بوده است.

گزارشی از آسوسیتدپرس در سال ۱۹۷۸ که در آن به موضوع جایگزینی مبنای سال اسلامی در ایران با سال ایرانی اشاره شده است. این موضوع در آن زمان در بسیاری از رسانه‌های جهانی به عنوان حرکتی در تقابل با اسلام ارزیابی شد

-------- دیدگاه های شما:

کورش : ملت ما شاه خيلي براشون زياد بود.لياقتشون همين احمدي نژاده

آریو: حرف شما را کاملا قبول دارم دوست عزیز. فقط در مورد تاریخی که محمدرضا شاه استفاده کرد باید بدانید که تاریخ اشتباه بود و عمدا دست کاری شده بود تا به عدد 2500 برسند. به امید روزی که مبدا تاریخ درست و دقیق را به طور رسمی و با افتخار استفاده کنیم. همینطور پرچم شیر و خورشید و نام زیبای "ایران" بدون هیچ پسوند و پیشوندی

علی :oskol!!!

کیا : akhe saltanab talabe ahmagh alan to gharne 21 in cherto perta chie migi!!!

syruspars@libero.it : dooste gerami, afarin bar andisheat .....

zozo: man irdam be hamey islamic regime .....
we are Persian not islamic ......

ویدئوی نایابی از کنسرت نوروزی ستار در رویال آلبرت هال، ۱۹۸۶

2011-03-30T01:23:00.000-07:00

در سال ۱۹۸۶ ظاهرا برای نخستین بار در یک تالار جهانی، یک کنسرت موسیقی پاپ ایرانی برگزار شد. کنسرت نوروز ۱۳۶۵ در رویال آلبرت هال لندن که هایده، ستار و مرتضی در آن خواننده بودند.

برای اجرا یک ارکستر حدوداً پنجاه نفری سازماندهی شده بود که فرنوش بهزاد، تنظیم و رهبری ارکستر را به عهده داشت. ویدئوی نایابی از اجرای ستار در این برنامه در آرشیو داشتم که ترانه «همسرم» را خوانده است.

در روزهای نوروزی، حیفم آمد که شما را در تماشای این بخش از این کنسرت نوروزی با خودم سهیم نکنم. ویدئو را در یوتیوب بارگذاری کردم.

فکرم این است که شاید اگر اجراهای بهتر را از راه یوتیوب و دیگر شبکه های اجتماعی در اختیار مردم بگذاریم، سطح سلیقه و پذیرش شاید کمی بالاتر رود و دیگر هر آشغالی پخش شد را نپذیرند. یک پیشنهاد برادرانه و دوستانه هم به دوستانی که ویدئوهای قدیمی را زحمت می کشند از آرشیوهای قدیمی روی یوتیوب در اختیار مردم می‌گذارند: دستتان درد نکند ولی لطفا اینقدر آرم و نشانی وبلاگ تان را روی این عکس ها و ویدئوهای زبان بسته نچسبانید! ارث پدرتان که نیست، وظیفه ما فقط ثبت، حفاظت و در اختیار گذاشتن آنها برای مردم است به عنوان بخشی از میراث گذشته. نوروز بر همگان خجسته!

«همیشه نوروز»؛ ویدئوی کمیابی از مرضیه در کنسرت آلبرت هال، ۱۹۹۵

2011-03-14T16:33:00.000-07:00

«همیشه نوروز» از جمله ترانه‌هایی‌ست که مرضیه پس از ترک ایران و آغاز دوبارهء فعالیت اجرا کرد. شعر پرخروش این ترانه از محمد قرآنی است که محمد شمس، مانند همیشه موسیقی زیبایی بر آن گذاشته و خودش هم آنرا تنظیم و رهبری کرده.
خوشبختانه ویدئویی از این اثر به یادگار مانده از اجرای زنده در رویال آلبرت هال, در کنسرت نوروزی مرضیه در سال ۱۹۹۵. امشب بالاخره زمان پیدا کردم تا آنرا در دسترس عموم بگذارم. نوروز به همه خجسته باد !

همش شد حقوق زن! حقوق زن! حقوق مرد چی؟!

2011-03-08T12:17:00.000-08:00

همه جا صحبت از حقوق زنه! هشت مارس هم که دیگه هیچی! یکی این وسط از حقوق مردهای بدبخت هیچی نمیگه. یه مثال دم دست این بَرو بَکسِ بینوا توی ایران که هزار تا سکه مهریه می کنن. فرداش خانوم میره میذاره اجرا. پس فرداش هم میره سراغ یکی دیگه و..و..و...

جامعه بیماره بالام جان! شرمنده ولی سیستمی که قوانین عجیب غریب واسه زن می ذاره که شوهرش بیات اجازه بده تا بره مسافرت یا اینکه تنهایی بهش توی هتل اتاق نمی دن، این سیستم رو باید بِشاشی بهش سیفون رو هم دو سه بار بکشی + بوگیر خیلی قوی برای فضا.

همین سیستم داغون پدر مرد رو هم درمیاره با این سیستم مهریه خانمان برانداز و خرج مراسم و کار از صبح تا شب و بدبختی.
من در دادگاه خانواده در ایران، مردهای بسیاری را دیده ام که به دلیل نداشتن توان پرداخت مهریه با دستبند و پابند از زندان به دادگاه آورده اند! جامعه به هیچوجه وضعیت عادی ندارد! چه برای مرد چه برای زن.
من نمی دونم دوستان فعال برای حقوق زن حاضرن بیان اعلام کنن که مهریه بی مهریه ولی جایگاه و حقوق برابر در جامعه؟! واسه این چطوره یه کمپین؟ فکر می‌کنین زنان در ایران چقدر از این ایده پشتیبانی می‌کنن؟ فکر کنم فکر کردن بهش هم غم انگیز باشه!

سیستم سنتی فاسد مزخرف در ایران پدر همه رو درآورده نه فقط زن. هیچی سر جاش نیست ولی خب زنی که حتا نمی تونه سرش رو در هوای باز باد بده بیشتر در فشاره. این قبوله!

به بهانه پنجم مارس: سالروز درگذشت محمد مصدق

2011-03-05T08:07:00.000-08:00

امروز پنجم مارس است و سالگرد درگذشت غم‌انگیز محمد مصدق. نمی‌دانم در کشورهای دیگر نیز چنین بوده که افراد مانند مصدق با آنچه برای مردم انجام داده‌اند به چنین سرنوشتی دچار بشنود یا نه... در هر صورت برای مستند بعدی‌ام که به روابط تاریخی ایران و هلند و پیشینه تاریخی ایرانیان در این کشور اختصاص دارد، روزنامه‌های فراوانی را از آرشیوهای هلندی گردآوری کرده‌ام.

در سالهای ۵۳ -۱۹۵۲ رسانه‌های هلندی هم مانند رسانه‌های دیگر کشورهای جهان مملو از اخبار و گزارش‌هایی درباره مصدق، جنبش ملی شدن صنعت نفت و در نهایت کودتای بیست و هشت مرداد بودند. یکی از این بریده روزنامه‌ها را در زیر برایتان می‌گذارم. همراه با ترجمه. گزارش ویژه‌ای نیست و تنها در حاشیه دیدار مصدق با ملکه جولیانا نوشته شده ولی حال و هوا و حس قدیمی بودنش خالی از لطف نیست. سپاس از دوست خوبم، سیاوش برای کمک در ترجمه.
یاد دکتر مصدق و همه عاشقان ایران، گرامی.

لاهه - چهارشنبه بعداز ظهر، در حالی که جمعیت زیادی، محمد مصدق، نخست وزیر ایران را تشویق می‌کردند، او با شکوه فراوان، برای مراسمی جهت ادای احترام به ملکه جولیانا از اتوموبیل خود پیاده شد. در کاخ سلطنتی، بسیاری در تلاش بودند که برای یک لحظه هم شده، به قالیچه ایرانی‌ که او برای ملکه هدیه آورده است نگاهی بیندازند. کمی پیش از ساعت پنج بعد از ظهر، ملکه در حالی که یک کلاه سپید ساده به سر داشت وارد تالار شد و راس ساعت پنج، مصدق همراه با سخنگوی دولت ایران در هلند وارد شدند. حدود نیم ساعت بعد، محمد مصدق در حالی که لبخندزنان به ابراز احساسات مردم پاسخ می‌گفت، کاخ را ترک کرد.»

منبع:
Dagblad voor Amersfoort, 05/06/1952; p. 3/6

فراخواندن سفیر هلند از ایران

2011-02-07T02:25:00.000-08:00

ساعاتی پیش، هلند سفیر خودش رو از تهران فرا خوند.
این خواسته بسیاری از ایرانیان مخالف در هلند بود که پیشتر شدیداً از وزارت خارجه هلند انتقاد کرده بودن.
رسانه‌های هلندی در حال پخش گزارش‌هایی ویژه در اینباره هستند.
دفن زهرا بهرامی صدها کیلومتر دورتر از تهران، این شک را برای بسیاری در هلند به وجود آورده که این یک نوع قتل سیاسی ست چون چنین شیوه ای که برای جلوگیری از تظاهرات اعمال می شده تنها در مورد زندان سیاسی وجود داشته.
در یک هفته گذشته، ایرانیان هلند دو تظاهرات اعتراضی در برابر سفارت ایران در لاهه و پارلمان هلند برگزار کردند.

آیا ایران یک کشور اسلامی است؟ باید دید!

2011-02-05T10:47:00.000-08:00

از ایران کنونی به عنوان یک کشور اسلامی نام برده می شود. ولی میدانیم که بسیاری از ایرانیان در داخل و خارج هیچ اعتقادی به اسلام یا ادیان دیگر ندارند. ولی به ارزشهای انسانی پایبند هستند.
بسیاری از مسلمانان نیز مسیحی یا زرتشتی شده اند. آیا جای آن نیست که یک آمارگیری دوباره صورت گیرد تا ببینیم واقعا چه تعداد ایرانی مسلمان هستند؟
الان گفته می شود 98 درصد. این قطعا نادرست است. اگر مشخص شود که درصد مسلمانان ایران 98 درصد نیست بلکه بسیار کمتر نیست و جمعیت قابل توجهی غیر مذهبی هستند یا ادیان دیگری دارند خودش ایده های جدید را می تواند مطرح کند. چی فکر می کنید؟

بعضی از ایرانی‌های آمریکا شاهکارند: We Love You !

2011-01-24T09:37:00.000-08:00

بعضی از ایرانی های آمریکا شاهکارند! باور کنید. پدیده‌های ویژهء خود!

امروز داشتم ویدئوی بخش‌هایی از مراسم یادبود علیرضا پهلوی در مریلند را تماشا می‌کردم. تا یک برنامه رادیویی درباره آن بسازم. داشتم صدای بخش‌هایی را ضبط می‌کردم که یهو شوکه شدم.

زمانی که قرار بود شهبانو فرح روی صحنه بیاید، جمعیت هیجان زده از جا برخاسته بودند و فریاد می‌زدند:
WE LOVE YOU ! WE LOVE YOU

حالا نه به اون پرچم ایران بلند و بالا و اون احساسات میهن پرستانه، نه به اون We Love You گفتن! چنین صحنه‌هایی رو من در اروپا هیچوقت ندیده‌ام.

عکس از رادیو زمانه

بالاخره تونستم ازش بگم ! :)

2011-01-05T08:25:00.000-08:00

چندین سال پیش، علی رهبری برام یه سی.دی فرستاد که کارهای آهنگسازای فلامان رو با ارکستر رادیو تلویزیون بلژیک ضبط کرده بود. سی.دی کارهایی بسیار شنیدنی رو در خودش داره. همه مهیج و هم خیال‌انگیز.

خیلی دلم می خواست به آدمهای دیگه هم که به موسیقی علاقه دارن معرفیش کنم. امروز این امکان پیش اومد. رفتین توی لینک، روی فایل صدا کلیک کنین. نشینین متن رو بخونین ! :) فدا - پژ

«موسیقی رومانتیک فلامان»

سوتی دیلی‌تگراف در چاپ عکس رضا پهلوی به جای علیرضا در خبر خودکشی

2011-01-04T14:41:00.000-08:00

دیلی تگراف، روزنامه حرفه ای بریتانیایی، در یک اقدام حرفه ای، عکس رضا پهلوی را به جای علیرضا پهلوی در خبر مربوط به خودکشی چاپ کرده است. الحمدالله هیچ شماره تماسی هم از این روزنامه در سایت شان موجود نیست که آدم سوتی هاشونو بهشون خبر بده! زیر عکس هم شیک نوشتن: شاهزاده رضا پهلوی!!

The notable British newspaper DAILY TELEGRAPH has published the photo of Prince Reza Pahlavi, instead of Prince Alireza Pahlavi who killed himself hours ago. Enjoy Daily Telegraph style!

ادامه برخوردهای نامناسب با رسانه‌ها در کنسرت‌های گوگوش

2010-12-25T19:09:00.000-08:00

امروز با چند تا از برو بکس هلند راهی کلن شدیم برای کنسرت گوگوش در استادیوم آرنا.

در راه با یکی از شماره‌های برگزارکننده در آلمان تماس گرفتم و اشاره کردم می‌توانیم گزارش ویدئویی کوتاهی از برنامه گوگوش در کلن داشته باشیم. ایشان گفتند: «خانم گوگوش مصاحبه نمی‌کنند!» گفتم: «من قصد مصاحبه ندارم تنها می‌خواهم از حضور مردم و خود برنامه گزارشی تصویری و کلی داشته باشم.» ایشان پاسخ دادند: «خانم گوگوش با تلویزیون بی.بی.سی هم مصاحبه نمی‌کنند، این تصمیم ایشان است، برنامه ایشان در یک سطح دیگر است!»، پرسیدم: «اینکه رسانه‌ها برنامه ایشان را پوشش دهند به سطح برنامه ایشان لطمه وارد می‌کند؟» ایشان پاسخ دادند: «این را در گزارش‌تان بیاورید!»...

چقدر مایه تعجب و در واقع تاثر بود چنین رفتاری با اهالی رسانه. اگر شهرتی هم به دست آمده باشد یکی از عواملش همین رسانه‌ها بوده‌اند. ولی صحبت تلفنی که تمام شد دو زاری افتاد و حدس زدم که دلیل این مسئله چه می‌تواند باشد.

چند ماه پیش که خانم گوگوش در کردستان عراق کنسرت داشت. جدا از اینکه تعدادی از ایرانیان نتوانستند به دلیل جلوگیری ماموران مرزی دولت ایران خود را به برنامه برسانند، بسیاری از مردم محلی هم به دلیل بهای بلیت گران نتوانستند به این کنسرت راه پیدا کنند. نخستین شب، با سالنی که بسیاری ازصندلی های آن خالی بودند به پایان رسید و شب دوم هم به دلیل فروش نرفتن بلیت‌ها کنسل شد. در زمانی هم که خبرنگار بی.بی.سی در فرودگاه اربیل نظر ایشان را درباره ایرانیانی پرسید که قاچاقی خود را به برنامه رسانده‌اند، با دخالت محافظ خواننده محبوب ایرانی مواجه شد و حتا خود خانم گوگوش هم علاقه‌ای نشان نداد که بایستد و به این پرسش جواب دهد. انتشار ویدئوی این صحنه موجب شگفتی و ناراحتی بسیاری از مردم شد. آن هم از خواننده‌ای که حتا کنسرت امشب خود در کلن را به این جملات آراست: «من نفسم به نفس شما بسته. از عشق شماست که این صدا از گلویم بیرون می‌آید...»

به هر حال امشب هم هزاران ایرانی به آرنای کلن آمدند و برای گوگوش با تمام وجود ابراز احساسات کردند. بسیاری از ترانه‌های او را از تزدیک شنیدن و دیدن حس جالبی دارد و خاطره‌ای متفاوت به وجود می‌آورد. به نظر می رسد در جامعه ایرانی تنها رویدادی که می‌تواند چندین هزار ایرانی را گرد هم آورد، کنسرت گوگوش است. حتا بزرگترین تظاهرات ایرانیان در یک سال اخیر برای همبستگی با مردم داخل کشور به این تعداد شرکت کننده نداشته است.

جمعیت را که می‌دیدم به یاد کنسرت سال 2006 داریوش در آمستردام افتادم که گفت: «ما ملت حالیم...»

تظاهرات در آمستردام: بحران حقوق بشر در ایران

2010-12-13T01:43:00.000-08:00

در آمستردام دیروز، دوازدهم دسامبر 2010 با حضور دهها ایرانی و هلندی یک تظاهرات اعتراضی نسبت به وضعیت حقوق بشر در ایران برگزار شد.

این گردهمایی با برنامه‌ریزی "ایران کمیته" و تعدادی از گروه‌های سیاسی فعال در هلند برگزار شد. ویدئوی بخش‌هایی از این گردهمایی توسط «شبکه ایرانیان هلند» روی اینترنت قرار داده شده است.

ویدئویی از بزرگداشت روز دانشجویان ایرانی در دانشگاه آمستردام

2010-12-09T07:43:00.000-08:00

چهار دسامبر، روز دانشجویان ایرانی (شانزده آذر) در دانشگاه آمستردام بزرگ داشته شد.
در این برنامه، چهار سخنران به بررسی تازه‌ترین دگرگونی‌ها در جنبش دانشجویی ایران و همچنین چشم‌انداز آن پرداختند. سعید حبیبی، فعال حقوق بشر مقیم برلین و دبیر پیشین اتحادیه دانشجویی تحکیم وحدت در تهران، پیمان جعفری، پژوهشگر علوم سیاسی در آمستردام، شاهین نصیری، سخنگوی شبکه جوانان پیشرو در لاهه و پژمان سلیم، حقوق‌دان مقیم لیدن، سخنرانان این همایش یک روزه بودند.
در این برنامه، همچنین فیلمی درباره سرگذشت جنبش دانشجویی ایران پس از انقلاب اسلامی نمایش داده شد و بخشی نیز به اجرای برداشت‌های نو از موسیقی ایرانی اختصاص داشت.
ویدئویی از شبکه ایرانیان هلند از این برنامه در یوتیوب قرار داده شده است.

هادی خرسندی در آمستردام: گـُـه را الان بخور ممکنه فردا گیرت نیات

2010-12-08T07:08:00.000-08:00

هادی خرسندی چند شب پیش در آمستردام برنامه‌ای داشت که با استقبال ایرانیان مقیم هلند روبه رو شد. خرسندی چند طنز تازه هم ابداع کرد که به ویژه یکی از آنها بسیار به دلت ملت نشست: نهضت ما معامله‌ای - رهبر ما خامنه‌ای ! :)

خرسندی همچنان از بابت برخوردهای تند با او از بابت شرکت در تشیع جنازه مرضیه آزرده بود. او با طنز از کسانی سخن گفت که درباره بد یا خوب بودن و مقایسه رجوی و خامنه‌ای با او بحث می کنند. خرسندی افزود: «بدیِ سیستم فعلی را با تمام وجود لمس کرده است.»

ویدئوی کوتاهی از این بخش از برنامهء خرسندی در آمستردام، توسط شبکه ایرانیان هلند روی یوتیوب منتشر شده است.

هر شب، بدترین خواب ها از ایران

2010-11-26T07:36:00.000-08:00

تقریبا هر شب بدترین خواب ها رو از ایران می بینم.

دیشب خواب دیدم تو محله مون در شیراز در یکی از خونه ها هستم. شب که میرسه، بزرگ خانواده کشته میشه. به وسیله نیروهایی که فقط صدای اسلحه شونو می شنوی و نمی بینیشون.

قبلش هم درهای خونه یکی یکی قفل میشن. اومدیم تو کوچه، یک قرارگاه نظامی نزدیک بود. هر چی فریاد می زدیم کسی صدامونو نمی شنید. وحشتی عجیب حکمفرما بود. بابا هم بود. ضعف کرده بود ولی نمی ذاشت برم براش چیزی بخرم....

ترانه «سال» ؛ ویدئوی کمیابی از هایده

2010-11-18T12:23:00.000-08:00

ترانه «سال» یکی از معروف‌ترین ترانه‌های هایده در دوران زندگی و فعالیت در تبعید هست. موسیقی زیبای انوشیروان روحانی، تنظیم صاف و صوف شهرداد روحانی و شعر تاثیرگذار بیژن سمندر از حال و روز ایرانیان با صدای پرطنین هایده در هم طنیده شد و این ترانه رو ماندگار کرد.

ویدئوی این ترانه در سال 1987 در لوس آنجلس ضبط شد و در همان سالها توسط شرکت «ترانه» روی نوارهای وی.اچ.اس منتشر شد ولی بعدها دیگه دی.وی.دی نشد و امروز بسیار کمیابه. خدمت شما:

ضمنا کسایی دوست دارن درباره صدای هایده دقیق‌تر بدونن توی این نقدها به فارسی مسایل جالبی رو می‌تونن بخونن. به ویژه در مطالب هومن خلعتبری و مهدی عبدالله زاده. فدای همه.

چشمامونو باز کنیم و اینقدر پول در مکه نریزیم !

2010-11-17T02:21:00.000-08:00

من هم به خدا طرفدار دوست بودن کشورها هستم و صلح، ولی آخه آدم اُسکُـل که نیست که! چشمامونو باز کنیم. بیشتر این کشورهای عربی از جمله عربستان سعودی به خون ما تشنه هستن.

عربستان بر پایه یک سیاست بسیار زیرکانه و در عین حال مزورانه در حال کسب درآمد سرشار و خندیدن به ریش همه ماست. از یک سو متحد آمریکا و از یک سو رهبران جهان عرب و قبله مسلمانان جهان!

عربستان سعودی یکی از بزرگترین منابع مالی و تسلیحاتی جنگ هشت ساله عراق علیه ایران بود. جنگی که صدها هزار نفر از برادر خواهرای ما توش کشته شدن.

یادم نیست تیم فوتبال کدوم کشور گوگولی مگولی خلیج فارس بود که وقتی برنده شد به نشونه پیروزی امت عربی و توهین به ایران، پرچم عربستان سعودی رو گرفت بالا، دور زمین چرخید. همه تلاش می‌کنن اسم خلیج فارس رو عوض کنن؛ جزیره‌ها رو از ایران بگیرن. فاشیستی‌ترین برخوردها رو با ایرانی‌ها در مسافرت‌ها می‌کنن بعد، سالی هزاران ایرانی پا میشه میره حج و اینهمه پول می‌ریزه تو حلق عرب‌ها!

مگه در اسلام گفته نشده «خدا از رگ گردن به آدم نزدیکتره»؟ - پس چرا این همه راه میرین مکه؟

مگه در اسلام گفته نشده «اگر همسایه‌ات گشنه باشه حج‌ات قبول نیست»؟ - این همه گرسنه و فقیر در ایرانه!

یه ذره عقلامونو به کار بندازیم. این بساط حج و این چیزارو عرب‌ها انداختن که هر سال یه خروار پول وارد مملکتشون بشه. چون کشورشون هیچی نداره که مردم به خاطرش پاشن برن. ما هم بدون یه ذره فکر کردن، دقیقا همون کاری که اونا می‌خوان رو انجام میدیم! این همه گرسنه تو کشور خودمون، این همه نیازمند... تخته کنید این بازار مکه رو! پول خرج ملکت خودمون کنیم که به جز خودمون هیچی به فکرمون نیست. سال 1987 هم که خمینی ملت رو خر کرد توی حج، سیصدتاشونو به کشتن داد!

آگوست 1987 کشته شدن چهار صد نفر (سیصد ایرانی) در تظاهرات «برائت از مشرکین» در مکه

ایران یه گنج هست. وقتی بیاین ازش بیرون بیشتر به این حقیقت پی می‌برین. ولی دریغ که ما قدرشو نمی‌دونیم و مفت مفت داریم از دستش می‌دیم. با منفعت طلبی‌های شخصی، با ناآگاهی و بیسوادی و یک حکومت مغولی که البته از مریخ نیامده.

منظور من این نیست که با حج نرفتن ما و قطع شدن یه بخش قابل توجه درآمد سعودی‌ها از ایران، وضع کشورمون درست میشه. ولی هر یه گوشه کار رو که سعی کنی مهمه و در نهایت روی کل شرایط تاثیر می‌ذاره.

یک اندیشه بسیار نادرست و منفی در بین ما ایرانی‌ها هست که می‌گوییم هیچ کاری نکنیم چون مشکلات بزرگتر داریم!! خب مشکل بزرگ از کجا حل می‌شه؟ از حل کردن مشکلت کوچیک.

بر پایه تازه‌ترین آمار، بیش از یکصد هزار ایرانی برای حج به مکه رفته‌اند. نفری حتا دویست دلار هم خرج کرده باشند در جمع می‌شود بیست میلیون دلار! خدایا حداقل بیست میلیون دلار برای تویی که از رگ گردن نزدیک‌تر و در قلب هستی و نه در بین چهار تکه سنگ در مکه!

اصالت مکزیکی ترانه «تولدت مبارک» از ... :)

2010-11-09T16:02:00.000-08:00

مدتی هست که تعدادی از دوستان اهل ساز و نوا، در مورد یک «ادعا» یا به نظر من «واقعیت» در جلد سوم کتابم درباره موسیقی‌دانان معاصر ایران صحبتهایی رو مطرح می‌کنن. کتاب سال ۲۰۰۸ چاپ شده نمی‌دونم چطور الان یادشون اومده! :)
این موضوع مربوط به صفحه ویژهء انوشیروان روحانی، پیانیست و آهنگساز خوش ذوق موسیقی ایرانی است. این هم عکسی از این صفحه (شرمنده اسکنر در دسترس نبود):

به هر حال این صحبت‌ها مربوط به اصالت ترانه «تولدت مبارک» ساخته انوشیروان روحانی هست که با شعری از پرویز خطیبی، در بین ایرانی‌ها حالتی ملی پیدا کرده. چون سالهاست که تقریبا در همه جشن‌ تولدهای ایرانی، هر جا ملت دور هم جمع بشن خونده می‌شه.

این ترانه بر اساس مدارک موجود (نت و اجراهای متعدد) اصالتی مکزیکی/اسپانیولی داره. در واقع الهام بخش آهنگ ترانه «تولدت مبارک» یک رقص بسیار معروف در مکزیک است که به نام لاکوکوراچا معروف هست. نُت اش رو هم باید یه جا همین جاها داشته باشم اگه وقت کنم دنبالش بگردم. این هم یک نمونه از اجرای اون با پیانو در دهه ۱۹۵۰:

امیدوارم به کسی بر نخورد ولی با توجه به گوش فوق العاده موسیقی‌شناس ایرانی‌ها - که حتا خیلی اوقات نمی‌توانن در عروسی حتا با یه آهنگ شش و هشت، هماهنگ دست بزنن - من زیاد انتظار ندارم که کسی متوجه این تشابه بشه. به هر حال تاکید می‌کنم که منبع الهام‌بودن یک اثر به این معنی نیست که وقتی شما به اون کار گوش می‌کنین عین همون نسخهء ملهم باشه. بلکه «الهام بخش» هست. مانند «رقص چوبی» از ابوالحسن صبا که منبع الهام «سبکبال» ساخته حسین دهلوی بوده.

به هر حال اینجا تنها موضوع ِ شناسایی آثار هنری هست نه قدرناشناسی نسبت به هنر آقای روحانی یا هر موضوع دیگه. چون ترانه‌های زیادی هستند از ترکیه، کشورهای عربی، یونان، اسپانیا و ... که الهام بخش ترانه های معروف ایرانی بوده اند ولی هیچگاه به اصالت اونها اشاره‌ای نشده؛ ترانه‌هایی از پوران، گوگوش، ویگن و ... که اگر صالت رو می‌دونسته و نگفته‌اند (که معمولاً نگفته‌اند!!) در حکم سرقت هنری است. حتا مرتضی حنانه هم در تیتراژ سریال «هزاردستان» اشاره‌ای نکرده بود که قطعه‌ای رو که اونقدر استادانه و با صلابت برای ارکستر نوشته، بخش‌هایش کاملا بر اساس «پیش‌درآمد اصفهان» از مرتضی نی‌داوود نوشته شده! واااااااای ! بچه‌های توی خونه یاد نگیرن! :(

نسخهء حماسی «اشک من هویدا شد» - مرضیه دَمِش گرم

2010-11-06T06:51:00.000-07:00

کنسرت سال 2006 مرضیه در المپییای پاریس در زمره اجراهای قوی او محسوب نمیشه. گمونم پس از اون کنسرت هم دیگه اجرای رسمی نداشت. ولی اجرای یکی از ترانه های اون شب، حال و هوای متفاوتی داره. «اشک من هویدا شد». ترانه جاودانه ای که موسیقی اون از همایون خرم هست و شعرش از بیژن ترقی.

معمولا یه اجرای شل و وارفته از این ترانه شنیده ایم اما تنظیم پر حرارت محمد شمس از این اثر و اجراش با ارکستر بزرگ، روح دیگه ای به این ترانه داده. مرضیه هم خداییش، ظاهرا اون شب تمام سعی خودش رو کرده که قطعه رو توامند اجرا کنه؛ اونم با اون سن و سال. یه تیکش فقط این داداشمون که طبل ریز می زنه قاط می زنه :)

عکسی از آرامگاه زهرا کاظمی در شیراز

2010-11-05T09:50:00.000-07:00

بیِن بسته‌هام که از تهران در حال رسیدنه یه عکس جالب دیگه هم پیدا شد. عکسی از سنگ قبر زیبا (زهرا) کاظمی. این عکس رو در سال 2005 چند ماه پیش از خروج همیشگی از ایران گرفتم. این خبرنگار-عکاس ایرانی کانادایی در سال 2003 در زندان اوین بدست عوامل دولت ایران کشته شد. دولت کانادا علاقه ای به پیگیری جدی این موضوع نداره و زیر نقاب کثیفی از حقوق بشر به تحقیر ایرانی‌ها و سواستفاده از وضعیت دشوارشون مشغوله.

هیچگاه چهره عصبانی شیرین عبادی در حال خروج از دادگاه تهران و چهره تکیده مادر زهرا کاظمی که در صفحه اول روزنامه‌ها چاپ شده بود رو فراموش نمی‌کنم. جسد به زور و بدون رضایت خانواده در زادگاه زیبا کاظمی دفن شد.
در شیراز در گورستانی که قبرهای زیادی در اون بود، پیدا کردن آرامگاه زهرا کاظمی آسون نبود. من با عجله برای خداحافظی با دوستان به شیراز رفته بودم. در نهایت از متولی گورستان کمک گرفتیم. آمد و قبر را نشون‌مان داد و سنگ اون رو شست. منو تعدادی از همکلاسی‌ها به رنگ پرچم ایران، گلها رو روی سنگ گذاشتیم. روی قبر هیچ نشونه‌ای نبود که بشه از دور پیداش کرد. متولی می‌گفت: «خیلی شلوغ شده بود آقا، همه اومده بودن. نمیدونین مادرش چه می‌کرد...»

I am receiving "my archive" from Tehran.

Among the stuff I found a photo of ZIBA (ZAHRA) KAZEMI gravestone in Shiraz. I took the photo in 2005, a few months before moving to Holland. ZIBA KAZEMI, Persian-Canadian photojournalist was killed by the regime of Islamic Republic of Iran in 2003. Canadian government is not interested to follow the case seriously.

We should keep international community informed about the process and show the dirty face of Canadian government to the world. The only thing they do not care is Human rights and freedom for our country.

قدردانی از باغ وحش آمرسفورت برای حفاظت از پلنگ ایرانی

2010-11-01T03:29:00.001-07:00

باغ وحش آمرسفورت در هلند با کوشش فراوان شرایطی را فراهم آورده که چند روز پیش یک پلنگ ایرانی در این باغ وحش به دنیا آمد/ اطلاعات بیشتر به فارسی در این صفحه است
http://zamaaneh.com/news/2010/10/post_14721.html

ما ایرانیان در هلند، به خاطر قدردانی از باغ وحش آمرسفورت از بابت تلاش برای پرورش و حفظ پلنگ ایرانی درصدد هستیم تا هر نفر دست کم 5 یورو به این باغ وحش کمک مالی کنیم. گرچه این تلاش از سوی ایرانیان هلند انجام می شود ولی همه دوستانی که در سراسر دنیا به موضوع علاقه مند هستند می توانند کمک کنند

کمک های مالی به حساب شبکه ایرانیان هلند (پرژن داچ نتورک) ریخته شده و یکجا به حساب بانکی باغ وحش واریز می شود. رسید پرداخت بانکی همراه با لوح سپاس در نشستی نیمه رسمی به مدیر باغ وحش اهدا خواهد شد
عکس و فیلم کوتاهی از نشست نیز در شبکه های اجتماعی منتشر خواهد شد

اطلاعات پرداخت برای افراد داخل هلند

Persian Dutch Network

ABN-AMRO, Amsterdam : 55.57.17.860

لطفا در بخش توضیحات بنویسید

for saving "Perzische panter" in Amersfoort Zoo

اطلاعات برای افراد خارج از هلند

Persian Dutch Network

ABN-AMRO Bank, Amsterdam, The Netherlands

IBAN : NL09ABNA0555717860

BIC: ABNANL2A

حساب پی پال هم: persiandutch.com@gmail.com

نام همه افراد کمک کننده در پایین لوح ذکر خواهد شد. به جز آنهایی که مایل به ذکر نامشان نباشند

این کمپین روز ده نوامبر به پایان می رسد. خواهش می کنیم زمان را در نظر داشته باشید

یک صفحه فیس بوکی هم به خاطر درست شده است:
http://www.facebook.com/?ref=home#!/event.php?eid=166022230093707

با سپاس و امید به اینکه حرکت موثر و آبرومندانه ای در این زمینه انجام دهیم

لطفا این دعوت نامه را برای دوستان هم بفرستید و آنها را تشویق به همکاری کنید

شبکه ایرانیان هلندPERSIAN DUTCH NETWORK, Amsterdam
www.PersianDutch.net
KVK Registernr: 34.37.45.20.00.00

___________________________________________

- ENGLISH :

The Amersfort Zoo in Holland has been quite active to save Persian Leopard. Just a few days ago a Persian leopard was born there. Persian Leopard now is considered as "endangered species" on the read list of International Union for Conservation of Nature. (more info in Persian and in Dutch.

We, members of Persian-Dutch community, would like to show our appreciation to the zoo staff. Everyone of us is going to donate minimum 5.00 EUR to the zoo.

Although we are doing this work mostly on behalf of Dutch citizens of Persian (Iranian) origin but ALL people from ALL over the world are welcome to join us.

You can make your payment (minimum 5.00 EUR, but of course you can pay more too!) through the bank account of Persian Dutch Network in Amsterdam, until November 10th, 2010. Please do not forget to mention your name and the reason (for saving "Perzische panter" at Amersfort zoo).

After the 10 days campaign Persian Dutch Network will transfer the donations to the bank account of Amersfoort Zoo (DierenPark) and in a semi-formal meeting, with presence of some of you, the bank statement and an official acknowledgment will be presented to the director of the zoo. The bank statement will be scaned and posted to PDN facebook page.

All names will be on the acknowledgment except for those who prefer to remain anonymous. Photos of the meeting (and hopefully a short video) will be posted on social networks and will be e-mailed to you as well.

* PAYMENT INFO. FROM INSIDE THE NETHERLANDS:

Persian Dutch Network
ABN-AMRO, Amsterdam : 55.57.17.860

(Please do not forget to mention your name and the reason: for saving "Perzische panter" in Amersfort zoo).

* PAYMENT FROM OUTSIDE THE NETHERLANDS:

Persian Dutch Network

ABN-AMRO Bank, Amsterdam, The Netherlands

IBAN : NL09ABNA0555717860

BIC: ABNANL2A

(Please do not forget to mention your name and the reason: for saving "Perzische panter" in Amersfort zoo).

Please forward this invitation to your friends too.

Thank you !
PERSIAN DUTCH NETWORK, Amsterdam
www.PersianDutch.net
KVK Registernr: 34.37.45.20.00.00

شعری در پاسخ به سخنان آیت‌الله جنتی درباره اعدام ها

2010-10-28T21:16:00.000-07:00

حدود هفت هشت ماه پیش بود که احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان، در خطبه نماز جمعه خطاب به رئيس قوه قضائيه گفت:«می‌دانیم که روحیه ضد ظلم و ولائی دارید. برای رضای خدا همانطور که دو نفر را اعدام کردید و دستتان درد نکند، بایستید.»

در همون زمان یکی از دوستان خوش ذوق قطعه شعری در واکنش سرود. هر چه به گفتیم منتشر کن نکرد! ولی یک پرینت یادگاری به ما داد. منم می نویسم اینجا که شما هم بهره مند شوید:
لعن و نفرین بر تو ای اندر صفت اُم الخَبائِث
جنتی نامت ولی حقا جهنم را تو باعث
اهرمن انگشتِ حیرت بر دهان از پستی تو
مالکِ هستی به حق، شرمنده شد از هستیِ تو
مرگ، چون خونِ روان، می‌تابَد اندر تار و پودت
دیو و دَد شادان و خندان گردد از لوثِ وجودت
حرف حق، روح پلیدت را ز خود بی تاب سازد
مرگ فرزندان ایران، چهره ات شاداب سازد
خوش بُوَد آن دَم که با عمامه ات بَر دار گردی
بر سپاه اشقیاء فرمانده و سردار گـَـردی

دو ماهش شد!... نگاش کنین :)

2010-10-06T04:14:00.000-07:00

برادر زاده ام دو ماهش شد. یه پیراهن توی فروشگاه دیدم که تا دیدمش، دلم ریخت پایین. همون جا گرفتم براش فرستادم. نگاش کنین اینجا تنش کرده موشو ! روش دو تا خرگوش به هلندی دارن به هم میگن "بیا برین با هم قرار بذاریم"!

تا دو هفته بعد از تولدش افسردگی گرفته بودم. فقط می خواستم بغلش کنم. هنوز هم شب ها قبل از خواب، چشمامو می‌بندم، خیال می‌کنم توی بغلم گرفتمش، گونه‌هاشو به صورتم چسبوندم و صدای نفس کشیدنشو می‌شنوم.

این فیلمو ببینین؛ سکسکه هم می کنه خنگول :) فداش بشم. جیگرمه.

هر ایرانی یک خمینی است با فرق اینکه....

2010-10-05T11:59:00.000-07:00

استثناها را کنار بگذاریم!
با سبزها چرخیدم، دیدم برای بیشترشان، موسوی خداست و چشم‌شان هیچ حقیقتی که علیه او باشد را نمی‌بیند.
با قرمزها چرخیدم، دیدم اغلب نگاهشان به همان توهمات قرمز خودشان محدود است.
با مردم عادی چرخیدم دیدم اغلب نه از این مسایل با خبرند نه برایشان مهم است.

دوستی که سالها در هلند ساکن است برایم تعریف می‌کرد که آرزویش این بوده که دخترش که در اروپا بزرگ شده به ایران سفر کند و آن سرزمین پر رمز و راز را ببیند. بالاخره دختر با ذوق و شوق به ایران می‌رود. وقتی از سفر بازمی‌گردد، مادر از او نظرش را می‌پرسد. دختر می‌گوید: «مامان، می‌دانی جمهوری اسلامی چطور سه دهه است که روی کار است؟ هر ایرانی به تنهایی یک خمینی است!»

من هر چه می‌گذرد علیرغم میل باطنی، بیشتر به این حرف ایمان می‌‌آورم. البته با فرق اینکه خمینی آدم‌کـُـش بود و «ایرانیان» نه! بیشتر «افکار کُش» اند تا آدم کُش... ما فعلا به انقلاب اجتماعی بیشتر نیاز داریم. ولی چه کنیم که هر حرکتی که بخواهیم بکنیم در تقابل با حکومت است. برای این وضع پیچیده چه باید کرد. برای رهایی از این دیکتاتوری نهادینه بدون کشته دادن. راهی هست؟

ترانه قدیمی هایده با صدای علیرضا قربانی

2010-09-29T07:34:00.000-07:00

همایون خرم یکی از ترانه‌سازهای خفن موسیقی ایرانیه. «تو ای پری کجایی»، «امشب در سر شوری دارم» یا «نیمه شبان تنها» تنها دو سه نمونه از ترانه‌های این استاده که ملودی‌های جادویی‌شون آدم رو به عرش می‌برن. به جز این کارهای معروف، یک ترانه مهجور از همایون خرم هست که من عاشقش هستم: «افسانه شیرین».

«افسانه...» حدود سال 1970/1349 با شعر بهادر یگانه ساخته شد. این ترانه با صدای هایده و ارکستر بزرگ گلها اجرا شد. می‌تونید اینجا بشنوینش:

روی سی.دی که این ترانه در اون بود، هر زمان نوبت به این کار می‌رسید، رَدِش می‌کردم. اجرای یکنواخت و تک‌صداییش، حوصلم رو شدیداً سر می‌بُرد. یکبار که سی.دی در حال پحش بود، دستم گیر بود و نمی‌تونستم بزنم بره جلو! آهنگ کامل پخش شد. در نیمه‌هاش، حس کردم پشت یک موج سوارم که آروم آروم داره منو با خودش می‌بره... در نهایت متوجه شدم، موسیقی، شعر و موسیقی، همه جادویی‌اند و تنها این تنظیم ابتدایی آن است که زیبایی اثر را به فنا داده!

مدتی بعد با کمی تغییر، «افسانه» را با تغییراتی برای پیانوی تکنواز تنظیم کردم؛ با تغییراتی در ریتم و شیوه بیان. این نسخه در چندین رسیتال در هلند و آلمان اجرا شد و انعکاس خوبی هم از شنوندگان گرفتم؛ حتا خیلی از موزیسین‌هایی که به اجرای موسیقی ایرانی با پیانو نظر خوشی نداشتن از این برداشت خوششون اومد.
این تنظیم چند هفته پیش روی آی-تیونز هم منتشر شد ولی خود استاد خُرم چندان باهاش حال نکردن. گمونم با اینکه برداشت پیانویی همچنان خیلی هم ایرانی صدا میده ولی چون ایده‌های کلاسیک پشتش بوده، برای ایشون زیاد دلچسب نبوده. شاید دوست داشتن که کار در همون فضای برنامه گلها بمونه؛ چیزی که من به شدت از اون گریزان بوده و هستم!

به هر حال، در همون زمان، آقای خرم گفتن که قراره علیرضا قربانی با تنظیم ارکستری تازه‌ای «افسانه» رو بازخونی کنه در آلبومی به نام «رسوای زمانه». دیروز در یوتیوب به طور اتفاقی این نسخه تازه رو شنیدم و قفط نمی‌دونم چرا نامش رو به «راز دل» تغییر داد‌ه‌اند.

اجرای تازه به نظرم به دل نشستنی ست. البته بعضی جاها خیلی شلوغ می‌شه و صدای سنج‌های پی در پی رو اعصاب می‌ره ولی در کل فکر می‌کنم، بابک شهرکی برای تنظیم تازه، کاملا در پوست اثر رفته و کوشیده با یک پشتوانه حسی عمیق، محتوای کار اصلی رو با هارمونی تازه و ارکستر، برجسته‌تر کنه. می تونین از این زیر بشنوینش. دست همه درد نکنه!

(لینک به مستند "سخن از هایده")

الهام ایرانی در دو نقاشی از رامبرانت؟

2010-09-23T12:12:00.000-07:00

نام یکی از نقاشی‌های رامبرانت، «مردی در لباس شرقی» هست. برخی از کارشناس‌ها و منتقدای هنری معتقدن که این اثر با الهام از دیدن «موسی بیگ» در هلند کشیده شده؛ نخستین سفیر ایران در هلند.

رامبرانت یک نقاشی دیگه هم داره که در منابع انگلیسی ‌زبان، به نام The Persian (ایرانی) معرفی شده. این عکسشه:

حالا باز دارم می‌گردم ببینم چه چیزایی دستگیرم میشه. می‌خوام درباره این موضوع توی مستندی که دارم پژوهش‌هاش رو انجام می‌دهم صحبت کنم؛ یه مستند درباره جامعه ایرانی در هلند پیشینه روابط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی این کشور با کشور خودمون.

روابط ایران و هلند رسماً در سال 1626 آغاز شد، در زمان شاه عباس صفوی. در آن سال، موسی بیگ به لاهه آمد و استوارنامه خودش رو تقدیم کرد.

بر پایه اداره آمار هلند، الان بیش از «سی و یک هزار» ایرانی در هلند زندگی می کنه که از آغاز، روابط پرتنشی رو با دولت خودشون داشته اند؛ شاید تحت تاثیر آزادی‌های بی حد و حصر موجود در هلند!

خواب بیژن سمندر رو دیدم... در شیراز... به دور از بیماری

2010-08-20T08:10:00.000-07:00

دیشب خواب بیژن سمندر رو دیدم. شاعر همشهری و دوست داشتنی. در شیراز اون رو دیدم. ناظم مهربون یکی از مدرسه هایی که توش درس خوندم هم بود. به اضافه دکترم از آمستردام و چند تا از دوستها و فامیل ها. سمندر رو در مطب پزشک در نبش خیابان عفیف آباد دیدم. جایی که پزشک اطفال آنجا بود . مادرم ما رو اونجا می برد. سمندر قدری مریض حال بود ولی از پارکینسون سختی که میگن بهش مبتلاست خبری نبود. وقتی دیدمش بغلش کردم و گفتم من هیچوقت شاعر "زندگی" و "نرگس شیراز" رو از یاد نبردم. او گریه اش گرفت...

برنامه نوروز 1369 اش رو یادم میات. تار میزد و می خوند:

نوروز رسیده است / نوروز در این غربت جانسوز رسیده است / هنگامهء دیدار گل و دیدن یار است / اما چه بهاری و چه یاری / با این همه اخبار پریشان چه توان کرد......

برنامه ای در تلویزیون ملی ایران - نوروز 1354 / 1975 - با شعرخوانی بیژن سمندر، در برنامه پرویز قریب افشار، انوشیروان روحانی و مهستی:

بیژن سمندر نازنین در آن روزها...
خدایا، هر جا که هست، مراقبش باش

خسته از این اسارتم - دنبال اون ستاره هام - ستاره های شهرمون... ‬ (بیژن سمندر - 1983- لوس آنجلس)

روزنامه هلندی: چهل و پنج میلیون دلار برای ایران (کودتای ۲۸ مرداد)

2010-08-19T12:05:00.000-07:00

امروز، سالگرد کودتای ۲۸ مرداد است.
فضای اینترنت هم سرشار از نوشته‌ها و اظهار نظرهای گوناگون درباره این رویداد.
بارها از این کودتا به عنوان یک کودتای آمریکایی و انگلیسی در ایران یاد شده؛ ولی فکر می کنم حدود ده - دوازده سال پیش که اسناد این کودتا توسط نیویورک تایمز منتشر شد. کسی نیست که منکر سرمایه گذاری اندیشمندانه ایالات متحده و بریتانیا در این کودتا باشد ولی اگر کمی خونسرد به اسناد منتشر شده نگاه کنیم، زوایای دیگر یا شاید حقایق تلخ دیگر از این رویداد سیاسی برایمان آشکار می‌شود:
به جز شماری از گردانندگان و پشتیبانان مالی، بخش اعظم عوامل کودتا «ایرانی» هستند! بله! «ایرانی». نمی‌دانم چقدر باید «ایرانی» را بلند گفت که همه ایرانی‌ها گوششان بشنود! حال به جای بررسی ملتی عجیب و غریب و کهن که هیچگاه معلوم نیست چه چیز را باور دارند و چه واکنشی به مسایل نشان می‌دهند، هیچگاه یادمان نمی‌رود که کودتا را «آمریکایی-انگلیسی» بنامیم و به عنوان سند، ارقام خرج شده را هم بارها و بارها تکرار کنیم.

به هر رو، هدف من از نوشتن این یادداشت، بررسی اخلاق و رفتار هم‌میهنان نازنین یا بازنگری کودتا نیست. مدتی است که سخت در حال گردآوری عکس، اطلاعات و مدارک گوناگون درباره روابط تاریخی ایران و هلند و همچنین حضور ایرانیان مهاجر در هلند هستم. یکی از آن‌ها روزنامه‌ای چاپ شهر لیواردن در شمال هلند است با عنوان: «چهل و پنج میلیون دلار برای ایران»:

45 millioen dollar voor Perzie

که درباره کودتای ۲۸ مرداد در ایران و دلارهای آمریکایی است. خواستم تصویر آن را هم به بقیه دیگر دوستان نشان بدهم.

امیدوارم بتواند این پروژه را درست و آبرومندانه‌به پایان ببرم. هر چند به زمان و هزینه قابل توجهی نیاز دارد.

سانسور فرهنگی - حسادت‌های تاریخی - و ایرانی‌های خواب آلود!

2010-08-04T06:02:00.000-07:00

فکر می کنم خیلی وحشتناک تر از سانسور اقتصادی و سیاسی، سانسور فرهنگی باشه. چیزی که در مورد تاریخ ما بیشتر داره تبدیل میشه به یک «توی سر تاریخ ایران» زدن.
یک امپراتوری که گرچه در گوشه موشه‌های کتاب‌های تاریخی غرب متوجه میشیم، "نخستین امپراتوری دنیای باستان" بوده ولی یه جورایی همه می خوان محوش کنن:

- اون دسته از غربی‌هایی که ترجیح میدن که یونان و روم مرکز تمدن دنیا شناخته بشه.
- عرب هایی که با شمشیر و دشنه میفتن به جون نقشه‌های تاریخی موزه دوبی تا نام "خلیج فارس" رو پاک کنن
- و به نظر من، مهمتر از همه، ایرانی‌های عموماً خواب آلود که جز غرغر کردن و هیچ کاری نکردن، فایده‌ای ندارن!

منظورم از این سانسور فرهنگی خزنده رو دقیق‌تر میگم: میرین تو تالار بزرگ موزه تروپن در آمستردام، می بینین یه کره جغرافیایی بزرگ گذاشتن با کُلی نام جغرافیایی ولی به خلیج پارس که میرسه هیچ نامی نوشته نشده!!
میری تو موزه لوور می بینی آنچنان بخش ایران باستان در بخش "شرق نزدیک" پیچیده شده که به زور میشه دیدش! کلی از نقشه ها رو هم نوشته بودن "خلیج عرب-فارس" که خوشبختانه با فشار تعداد معدودی از ایرانی‌ها و فشارهای زیاد بالاخره درستش کردن.
و کلی مثال دیگه...

به هر حال چند روز پیش صفحه موزه لوور در ویکیپدیا رو تماشا می کردم. در بخش گالری، شومپختا عکس از بخش های مختلف موزه هست به جز بخش «ایران باستان». در خود مقاله هم یه خروار عکس از بخش های مختلف هست به جز ایران.

خوشبختانه سال 2006 و 2009 در سفر به پاریس تعدادی عکس از بخش ایران باستان گرفتم که به تدریج داره آپلود میشه در ویکی. یکی از اونها که مربوط به بقایای پارسه (تخت جمشید) هست رو آپلود کردم در متن مقاله، دیگری رو هم گذاشتم

در بخش گالری، یکی بلافاصله اومد حذفش کرد به یه دلیل مسخره. حالا باز تلاش می کنم ببینم چطور میشه حضور ایران رو پر رنگ تر کرد در این صفحه. جمله ای هم اضافه شد درباره ارزش بخش ایران باستان موزه و اینکه در نمایشگاه سال 2005 در موزه بریتانیا بخشی از مجموعه امانت داده شده.

هر چی هست اول خودمون مقصریم. در وهله اول، به اون شکل چیزی از تاریخ خودمون نمی دونیم که بخواییم معرفیش کنیم! بعدش همش وِلو شدیم و غرغر می کنیم. پای کار عملی و راه حل که میات یا نیستیم، یا وقت نداریم یا ایده نداریم!

ملت آنتیکی هستیم! خودمونو به لوور معرفی کنیم!

یادداشت به روز شده: با صحبت‌های انجام شده. یک جام از دوره ایران باستان در نخستین خط گالری قرار گرفت. بپذیریم که «حرکت» نتیجه میده!

صدای محمد نوری رو گوش کنید و بس! خُداش نکنید!

2010-08-02T05:03:00.000-07:00

محمد نوری و داستان «هر کی می‌میره عزیز میشه».... این چند روزه با درگذشت محمد نوری، خواننده صاحب نام موسیقی پاپ ایران، موجی از یادداشت‌های تاسف‌بار اهالی اینرنت منتشر شد. ولی چند تا مورد، خیلی جالبه که به قول ما شیرازی‌ها مجبورم کرد، «کپ ِ سَگیمو باز کنم»!

صدا و سیمای جمهوری اسلامی همواره به عنوان یکی از منفورترین سازمان‌ها در ایران شناخت شده، نشده؟

حالا پس از درگذشت محمد نوری، خیلی از دوستان که حتا بسیاری از آنها از مخالفان دولت ایران هستند، از امتیازات هنری محمد نوری، انتخاب شدن به عنوان «چهره ماندگار» در صدا و سیمای جمهوری اسلامی را برشمرده‌اند!

صدا و سیمای جمهوری اسلامی جدا از عملکرد نفرت انگیزش در یک سال گذشته و سرپوش گذاشتن بر جنایات رخ داده در ایران، بزرگترین جنایات را هم در حق موسیقی ایران انجام داده است. پس از سه دهه، هنوز نشان دادن ساز از سیمای جمهوری اسلامی ممنوع است و جز حلقه ای از نوازندگان و آهنگسازان حکومتی در آن جایی ندارند. افرادی مانند حسن (بهمن) ریاحی، سازنده سرود جمهوری اسلامی و مجید انتظامی، سازنده سمفونی «صلح» (!) که تصاویر آن نیز که مورد تفقد آقای احمدی‌نژاد قرار گرفته اند به گستردگی در اینترنت پخش شده!

خدا رو شکر که هنوز فیلم اجرای محمد نوری در اینترنت موجود است. زمانی که جایزه را در ایران گرفت من در تهران بودم. زمانی که دوربین تلویزیون به پیانوی همراهی کننده به ایشان می رسید، تصویر را شطرنجی می کردند تا مبادا این «نماد فرهنگ منحط غرب» در سیما نشان داده شود!

در چنین سازمانی با چنین رویکرد توهین آمیزی با موسیقی و اهل هنر، نوری حاضر شد عنوان کذایی «چهره ماندگار» را بپذیرد و برنامه اجرا کند. خب نباید بخیل بود به اینکه شاید خوانندهء عزیزمون دوست داشته یه خودروی «سمند» داشته باشه! ولی خب حال که ایشان از دنیا رفته، هر آنچه کرده فراموش شده! ویژگی ناپسند و معروف ما ایرانی‌ها : مُرده پرست بودن و عزیز شدن مرده‌ها واسه مون... تا زمانی که یه سری از همین اخلاق‌های گندمون رو کنار نذاریم همین آش هست و همین کاسه!

اینها را اضافه کنید به نبود فرهنگ ثبت تاریخ شفاهی و .... چه سالادی بشه!

در ارسال پیام درگذشت این «هنرمند مردمی» هم صدا و سیما پیشقدم بود و کیومرث طهماسبی، رييس مرکزموسيقي این سازمان هم افاضاتی داشتند: «زنده ياد نوري بنيانگذار آواز کلاسيک ايران است.»!!!!! حالا یک خواننده که حتا خودش هم به پاپ خواندنش اذعان داشت، چطور میشه: «بنیانگذار آواز کلاسیک»، پرسشی است که تنها کیومرث طهماسبی، از راهزنان موسیقی در قلعه صدا و سیما می تواند پاسگویی آن باشد.

مردم نازنین و هنردوست ما زمانی که موسیقی و اشعار زیبا را می شنوند که از زبان خواننده‌ای خارج می‌شود، ناگهان دچار این توهم می شوند که اجراکنندگان نیز مانند همان اثر هستند! والا، آسمانی، ظریف... دست برداریم از این رفتار و خدا کردن ملت پس از مرگ‌شان. تو رو جدتون، فقط ترانه هاشو گوش کنین و بس!

کنسرتی به یاد موندنی از کارهای شومان و شوبرت

2010-07-18T10:04:00.000-07:00

چند شب پیش یه موهبت پیش اومد. دوستی از آمریکا اومده بود و می خواست دو روزه همه شهر رو ببینه! من هم راهنما بودم. دو روز تعطیلی هفتگی همش به ول گردی گذشت و خیلی خوب بود. یه شبش هم رفتیم "کنسرت خباو". "خباو" به هلندی یعنی "ساختمان".

این تالار یکی از سه تالار برتر دنیاست از بابت صدادهی. دو تای دیگه، "موزیک فراین" در وین و "بوستون سیمفونی" در بوستونه. کنسرت خباو چند شب پیش میزبان یه کوینتت بود که کارهایی از شومان و شوبرت، دو آهنگساز مورد علاقه منو اجرا کردن. زیبایی قطعات رو نمیشه اینجا توصیف کرد ولی یواشکی چند تا عکس براتون گرفتم که زیبایی سالن رو تا حدی ببینین. انشالله خدا قسمت کنه تشریف بیارین از نزدیک ببینین!

رو عکسا اگه کلیک کنین، بزرگ می بینین حالش بیشتره.

مناطق نا امن در آمستردام و هشدار با نمک پلیس

2010-07-07T02:16:00.000-07:00

در جنوب شرقی آمستردام، مناطق ناامنی وجود داره. پلیس، تازگی به در بخش‌هایی از این منطقه این شیشه ماشین‌ها شکسته شده و سرقتی صورت گرفته، تابلوی با نمکی نصب کرده:

روی آن نوشته شده:

Nietd er in... Niets er uit

که به هلندی یعنی "اگر چیزی داخل {ماشین} نباشد، چیزی بیرون کشیده نمی شود".

طرح این تابلو خیلی به نظرم با نمک اومد، خواستم به شما هم نشونش بدم! :)

یه جوک سیاسی - یک خواب وحشتناک

2010-06-27T13:13:00.000-07:00

دیشب خواب شهری رو دیدم که دیدنش داره تبدیل به رویا می‌شه...

اونایی که شیراز زندگی می‌کنن بهم بگن که ته خیابون ملاصدرا هنوز اون خشکبار فروشی بزرگه هست؟... من از بچگی عاشق اون مغازه بودم! پسته‌های درشت شور، بادوم بو داده، شکلات‌های دلبر و هزار جور خوردنی که سه ساعت طول می‌کشید فقط نگاشون کنی.

دیشب خواب دیدم بال در اوردم رفتم اونجا. اما جلوی پله‌های خشکباری که رسیدم یه هواپیمای عجیب غریب تو آسمون دیدم. بنفش و قرمز بود. چند برابر هواپیماهای مسافربری که توی آسمون می‌بینم.

هواپیما یهو مسیرش به سمت شهر کج شد. همه‌ی مردم با شوک داشتن آسمونو نگاه می‌کردن. با صدای مهیب خوردنش وسط شهر، فریاد همه بلند شد. چند دقیقه اولش نفهمیدم چی گذشت. فقط یادم میات کامیون‌هایی از اون قسمت شهر می‌یومدن این طرف که فقط پر از خون، بدن‌های تیکه تیکه شده و استخون بود. به جز آدم‌ها، حیوونا هم کشته شده بودن. ماموران بیمارستان، استخون‌های حیوونا رو دسته دسته میرختن بیرون از پشت کامیونی که روش پارچه کشیده بودن. من چند تا صورت تیکه پاره شده از توی کامیون دیدم.

صبح نمی‌تونستم از جام بلند شَم. بعدش به نظر رسید که این خواب شاید در ارتباط با سخنان دیروز حسن خمینی، نوه‌ی آیت‌الله خمینی باشه. حرفایی که به جوک بیشتر شبیه بود. ایشون فرموده بودن؛ «شیوه کنونی جمهوری اسلامی برخلاف روش پدر بزرگش است.»!!!!

حالا بخندیم یا گریه کنیم؟! لابد منظورش اینه که هنوز حکومت کنونی به اونجا نرسیده که در یک تابستان، پنج هزار نفر زندانی رو اعدام کنه!

بِمیرم واسه نوه‌ی امام که چند وقت پیش، «افراطیون» نذاشتن توی سالگرد پدربزرگش حرف بزنه! آخِی، بمیرم!

فاطمه تنها «همدلی» ما را می خواهد... مسعود لواسانی همچنان در زندان

2010-06-21T04:45:00.000-07:00

مسعود لواسانی، خبرنگار، در زندان اوین بیمار شده و اکنون در بهداری زندان است. حکم هشت ساله‌ی زندان برای او، با اعتراض‌های بسیار، به شش سال رسید.

همسرش سخت نگران اوست. می گوید: «باید میوه و سردی بخورد ولی در آنجا به او نمی‌رسند.» می گوید: «بمب تنهایی در خانواده کوچک ما منفجر شده».

فاطمه، همسر مسعود، در وبلاگ خود، عکسی تکان دهنده منتشر کرده، عکسی از مسعود پشت شیشه که در ساعات ملاقات از پشت آن با او حرف می‌زند.

متین، فرزند خردسال مسعود، این روزها سخت بهانه پدر را می‌گیرد. او هم بیمار شده و پیش مادر بزرگ مانده تا مادر سر کار برود و بیاید. «بمب تنهایی» را فکر کنم حالا می فهمیم یعنی چه...

فاطمه در وبلاگی که در آن، از متین می‌نویسد، به تلخی اما بسیار زیبا، بزرگ شدن فرزند را به تصویر می‌کشد. با واژه‌ها و تعابیری جادویی که تنها از قلب یک مادر بیرون می‌آید.

فاطمه فقط می‌خواهد مردم آنها را از یاد نبرند. فقط می‌خواهد بداند که فراموش نشده. فاطمه تنها «همدلی» ما را می خواهد.
فکر به هیچ کجا نمی‌رسد؛ تنها شعر جادویی یغما در ذهنم صدا می‌کند: «یه روز تو تهران بارون می‌باره، بارون بوسه، بارون لبخند، بارون گندم...»

خیلی از ایرانی‌ها....

2010-06-14T15:12:00.000-07:00

خیلی از ایرانی ها هستن که میگن حکومت ایران وحشیه.
خیلی از ایرانی ها هستن که معتقداً خیلی "ایرانی" هستن.
خیلی از ایرانی ها هستن که می گن می خوان ایران عوض بشه.
اما خیلی از همین ایرانی ها حتا حاضر نیستن یک سنت به هموطنای پناهنده شون کمک کنن.
خیلی از همین ایرانی ها حتا تا حالا یکبار پاشونو توی یه تظاهرات واسه هموطنای زندانیشون نذاشتن...

به قول اسفندیار منفرزاده، «ملتی که با آهنگ "هوار هوار بردن، دارو ندار ما رو" می رقصه، ملت خیلی عجیبیه!..»

هیچکی حاضر نیست هزینه‌ای بده.

مامان میگه نرو تو تظاهرات. نرو... نرو....فکر من باش
میگم مامان، فیلم مامان سهراب رو سر خاکش دیدی؟ دیدی چه جوری شیون می‌کرد: "بیست روز منو دووندن، بیست روز از این زندان به اون زندان، نَگین تیر به قلب بَچَم زده بودن...."
میگم مامان به خدا همهء این بچه‌ها مامان داشتن...

چه کنم، اونم مادره...

بزرگداشت احمد شاملو در آمستردام

2010-05-26T06:34:00.000-07:00

چند شب پیش، برنامه تر و تمیزی برای احمد شاملو در آمستردام برگزار شد؛ در کتابخانه مرکزی شهر.

ناشر صحبت کرد؛ از حضور جامعه ایرانی در برنامه ابراز خرسندی کرد؛ همچنین ویراستار نسخه هلندی اشعار شاملو صحبت کرد. سخران بعدی هم امیر افراسیابی، شاعر. بخش هایی از فیلم مستند شاملو با زیرنویس انگلیسی هم نشان داده شد.

گروه حمید طباطبایی، آهنگساز هم قطعاتی که روی اشعار او ساخته شده بود را نواخت.

بخش پایانی برنامه هم تماس تلفنی شاهرخ حشمت منش، مترجم سروده‌های شاملو به هلندی، با آیدا، همسر شاملو بود. بی ربط ترین قسمت برنامه همین بخش بود. چند نفر هم پا شدند و رفتند.

حدود صد و پنجاه نفر در این برنامه شرکت کرده بودند که حدود نیمی از آنها هلندی بودند.

این برنامه را ناشر ترجمه هلندی سروده های شاملو برگزار کرده بود و چندین سازمان ایرانی و هلندی در برگزاری برنامه همکاری مادی و معنوی داشتند از جمله آیدا، رادیو زمانه و ...

چند عکس از این برنامه می گذارم برای دوستانی که نبودند و دوست داشتند باشند. دست شاهرخ حشمت منش درد نکنه برای افزودن یه اثر با ارزش دیگر از ادبیات معاصر پارسی در هلند.

فریادهای «مرگ بر دیکتاتور» در نمایش هوشنگ توزیع و شهره آغداشلو

2010-05-16T15:13:00.000-07:00

شب گذشته برای من فرصت نادر تماشای «یک ایرانی در بهشت» به وجود آمد. نمایشنامه‌ای که هوشنگ توزیع نوشته و با اجرای خود او و شهره آغداشلو در حال اجرا در شهرهای اروپا و آمریکاست.

نخستین بار بود که اثری نوشته توزیع را می‌دیدم و همچنین نخستین‌بار که اجرای تئاتری شهره را تماشا کردم. هنرمندی که همیشه از بازی‌هایش لذت برده‌ام. از حرکات، صدا و البته نه از صحبت‌های رسانه‌ای نئوکان پسند اَش!

«یک ایرانی در بهشت» کار دوست داشتنی‌ای به نظرم آمد؛ هرچند برخی جاها به نظرم به کلاس درس شبیه می‌شد و شاید تلاش برای چسباندن داستان به مسایل روز ایران و گاهی هم شعار... ولی به ویژه از نیمه اول نمایش لذت بردم. پانصد - ششصد نفری هم که به تئاتر سخیدام آمده بودند هم ظاهرا بیشترشان راضی بودند.

حضور چنین جمعیتی برای یک برنامه هنری در هلند بسیار کم سابقه است. حتا در برنامه‌های شجریان که در تئاتر چهارصد نفری تروپن برگزار می‌شود همیشه چند صندلی خالی دیده می‌شود. آخرین کنسرت موسیقی پاپ در هلند را هم که رفتم برنامه‌ی دو سال پیش ستار و شکیلا در پاوِرزون ِ آمستردام بود که حدود دویست و پنجاه نفر آمده بودند. جمعیتی مشابه هم چند ماه پیش به کنسرت نوروزی سیما بینا آمده بودند. چه میشه کرد؟! مردم دوست دارند بخندند!

پایان ِ سیاسی نمایش «یک ایرانی در بهشت» ایرانیان حاضر را بسیار هیجان‌زده کرد و برنامه با فریادهای «مرگ بر دیکتاتور» و بعضاً «مرگ بر خامنه‌ای» گروهی از جمعیت پایان یافت.

تئاتر سخیدام، بعد از ظهر همان روز، میزبان ایرانیان اندکی برای نمایش فیلم «سنگساز ثریا میم» هم بود. فیلم حرص‌دهنده‌ی سیروس نورسته که شهره آغداشلو، پرویز صیاد و ... هم در آن نقش‌آفرینی می‌کنند. فیلمی که تصویری دیو گونه و بسیار خشن از تمام مردان ایرانی به نمایش می‌گذارد که جز آزار زنان کاری از دستشان برنمی‌آید.

در آن سوی جبهه هم زنانی که اغلب فرشته‌اند و تنها، قربانی توحش مردان ایرانی‌اند. منکر زحمات برای ساخت فیلم نمی‌توان شد اما هر اندیشه‌ای پشت آن بوده، به نظر من، سخت به مذاق دست راستی‌های واشینگتن خوش می‌آید؛ همچنین شاید موثر برای هنرمندانی که بخواهند از آن بابت، پله‌های ترقی در هالیوود را سریع‌تر طی کنند.

سنگسار وحشتناک است. حیوانی است. حتا تماشای نسخه ساختگی آن در فیلم بسیار دشوار است. اما این فیلم تا چه حد برای محو آن موثر است؟ ما به «سنگسار ثریا میم» نیاز داریم تا از آن آگاه شویم؟ دیدن پسرهای ده - دوازده ساله‌ی او که از پرتاب سنگ به مادر ابایی ندارند؟! آن هم در کشوری مانند ایران و آن رابطه مادران و پسران؟... خانه‌ای روستای در ایران که هیچ شباهتی به خانه‌های روستایی ایران ندارد و شمشیری عربی هم به دیوار آن آویخته شده؟! پیرزنی که در چنین روستایی به زبان انگلیسی سخن می‌گوید؟! یا مردی که در زنا نقش داشته و آزادانه در دهکده قدم می‌زند؟!... من فکر می‌کنم سیروس نورسته شدیدا" به خاکی زده است و در ساخت این فیلم شدیداَ هالیوودی شده است.

به هر رو بازی مسلط توزیع و آغداشلو در نمایش «یک ایرانی در بهشت» خاطره ناخوشایند تماشای «سنگسار ثریا م.» را تا حدی زدود. نمایشی که در بین آن، جوانی ایرانی که در هلند بزرگ شده و بسیاری دیگر از جوان‌تر ها بزرگترها را هم وادار به ترک سالن است.

نوروز و کنسرت به‌یاد ماندنی سیما بینا در هلند

2010-03-28T10:22:00.000-07:00

سیما بینا، خواننده محبوب موسیقی محلی ایرانی، دیشب در آمستردام خواند. برای نوروز خواند. برای صدها نفر از ایرانیان مشتاق که البته بیشتر از نسل قبل ایرانیان بودند.

این نخستین موقعیت برای من بود که صدای سیما بینا را در اجرایی زنده بشنوم. این تجربه، جنبه ای دیگری از صدای این هنرمند را به من شناساند. صدای سیما بینا را در اجرای زنده، رسا و دلنشین یافتم.

سیما بینا در برنامه‌ی آمستردام، ترانه‌هایی محلی از استان‌های خراستان، مازندران و بلوچستان خواند. نوازندگانی که او را همراهی می کردند هم از همان مناطق در ایران آمده بودند. نوازندگانی خوش ذوق که در بخش‌های گوناگون به شور و هیجان کنسرت افزودند.

عکس هایی از این برنامه گرفته ام که همین جا برایتان منتشرشان می کنم. همچنین فیلم کوتاهی که آنرا هم اضافه کرده ام. ترانه "بانو" که سیما آنرا با اصرار زیاد دوستدارانش خواند.

و ویدئوی کوتاهی از پایان برنامه آن شب...

شعارهای مردم شیراز در حافظیه، لحظه سال تحویل 1389

2010-03-21T05:29:00.000-07:00

هزاران نفر از مردم شیراز برای تحویل سال 1389 در حافظیه گردهم آمده بودند و لحظاتی پس از تحویل سال، علیرغم فضای رعب آور شهرهای ایران، به شعار دادن در پشتیبانی از میرحسین موسوی پرداختند.

ویدئویی که در زیر می بینید را یکی از دوستان که در مراسم آن شب حضور داشته برایم ارسال کرده تا بقیه مردم در ایران و دیگر نقاط دنیا را از آنچه در شیراز گذشته با خبر کند.

در تلاش هستم تا ویدئوهایی بیشتری را بدست آورده و منتشر کنم. ضبط و ارسال چنین ویدئویی در شرایط کنونی ایران و موج دستگیری و شکنجه، جدا" .... می خواهد که این دوست ما شدیدا" دارد !

درگیری‌ شدید در اجرای ارکستر سمفونیک تهران در هلند

2010-01-30T17:22:00.000-08:00

پژمان اکبرزاده
pejman.akbarzadeh@gmail.com
http://www.pejmanakbarzadeh.com/

اجرای ارکستر سمفونیک تهران در روتردام با درگیری فیزیکی شدید بین کارمند سفارت جمهوری اسلامی معترضان ایرانی در تالار، کارمندان سفارت جمهوری اسلامی و عوامل امنیتی سالن دچار اختلال و ناتمام ماند.

همزمان با برنامه در تالار گروهی ایرانیان در برابر تالار تظاهرات اعتراض‌آمیزی سازمان‌دهی کردند.

در آغاز این برنامه یکی از ایرانیان، به طور ناگهانی با علامت پیروزی سبز رنگ روی صحنه پرید و کمتر از یک دقیقه آنرا بالا گرفت و با واکنش سریع نیروهای امنیتی تالار از سالن بیرون برده شد. به فاصله کوتاهی، یکی دیگر از حاضران به روی سکوی رهبر ارکستر پرید و با در دست گرفتن بلندگوی ارکستر به شعار دادن علیه جمهوری اسلامی پرداخت. این معترض نیز با واکنش خشن انتظامات از تالار بیرون برده شد.

حرکات نیروهای امنیتی سالن به شدت فضای تالار را ملتهب کرد. در حین اجرا، شماری از بین جمعیت، پارچه‌‌های سبز و دستان خود را به نشان پیروی بالا بردند.

در پایان قطعه اول ارکستر، تعدادی از جمعیت به خواندن سرود «ای ایران» و «یاردبستانی» پرداختند. در همین حال، ارکستر، اجرای قطعه دوم را آغاز کرد و در همان زمان، نیروی امنیتی از معترضان خواستند که پارچه‌های سبز خود را پایین بیاورند ولی این حرکت به طور نامتناوب در طول قطعه ادامه پیدا کرد.
در این بین، یکی از دانشجویان ایرانی مقیم هلند خود را به جایگاه بالای ارکستر رساند و تکان دادن پارچه‌ای سبز رنگ را آغاز کرد. او کمی بعد از بالای ارکستر به جایگاه نوازندگان ارکستر پرید و پارچه‌ اش را دوان دوان تکان ‌داد.

ارکستر همچنان در حال نواختن بود و سه نفر از ماموران امنیتی سالن روی صحنه در حال دویدن به دنبال او بودند. این دانشجو که از اعضای شبکه جوانان پیشروی ایران در هلند بود در نهایت توسط نیروهای امنیتی از سالن بیرون برده شد.

این حرکت با درگیری‌های لفظی و سپس فیزیکی کارمندان سفارت جمهوری اسلامی در میان جمعیت با ایرانیان معترض همراه شد. در حالی که در مرکز سالن، تعدادی از نیروهای امنیتی سالن در حال جداکردن این افراد بودند، تعدادی از کارمندان سفارت ایران از روی صندلی‌ها به سوی معترضان حمله بردند.

دهها نفر از شهروندان غیرایرانی روی صندلی‌های نزدیک به ارکستر نشسته بودند و یکی از آنها در پایان یکی از قطعات با لهجه غیر ایرانی گفت: «درود بر جمهوری اسلامی». در دقایق بعد، درگیری‌های لفظی شدیدی به اتباع غیرایرانیانی که اغلب با پوشش اسلامی حاضر بودند با ایرانیان معترض همراه شد. یکی از این اتباع در پایان یکی از قطعات با لهجه‌ای غیر ایرانی گفت: «درود بر جمهوری اسلامی». متشنج کرد.

دقایقی اجرا متوقف شد و کنسرت ناتمام ماند.

در حال عکاسی از درگیری‌ها بودم که یکی از ماموران امنیتی سالن با لحن تندی از من خواست تالار را ترک کنم. کارت ‌بین‌المللی روزنامه‌نگاری‌ام (صادره از فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران در بلژیک) را نشان دادم و گفتم من روزنامه‌نگار هستم و تنها در حال عکاسی هستم. او گفت: "گم شو بیرون! اینجا ما قانون را تعیین می‌کنیم.".

در بیرون از تالار، چهار ماشین پلیس، با سگ، همراه با دو اسب حضور داشتند. از یکی از افسران ارشد پلیس هلند پرسیدم: «مسئول چنین برخوردی با یک خبرنگار در تالار کیست؟» و او گفت: «باید به شهردار روتردام شکایت کنید.»

در ادامه‌ی کنسرت‌هایی با عنوان «صلح» با اجرای ارکستر سمفونیک تهران در اروپا، این ارکستر شنبه شب، 30 ژانویه، ارکستر به رهبری منوچهر صهبایی در روتردام (هلند) در یکی از گران‌ترین تالارهای هلند، «د دولن» اجرا داشت.

پیش‌تر برنامه‌های ارکستر در رم و بروکسل با اعتراضات آرام ایرانیان مقیم ایتالیا و بلژیک همراه شده بود. اما جو جامعه مهاجر ایرانی از چند روز پیش از کنسرت هلند و حتا جامعه سیاسی هلند در این رابطه دچار التهاب زیادی شد.

روز چهارشنبه، پرتیراژترین روزنامه چاپ هلند، تلگراف، در مصاحبه‌ای با پژمان سلیم، فعال حقوق بشر و وکیل ایرانی مقیم لاهه، به اعتراضات جامعه ایرانی-هلندی نسبت به این کنسرت اشاره کرد. در همان گزارش آمد که شماری از ایرانیان در تدراک برگزاری تظاهرات اعتراضی در برابر تالار کنسرت هستند.

دو تن از نمایندگان پارلمان هلند در همان گزارش با اجرای سمفونی صلح توسط ارکستر دولتی ایران ابراز مخالفت کردند. دیروز هم هری وان بومل، نماینده حزب سوسیالیست پارلمان هلند به رادیو زمانه در آمستردام گفت، اجرای چنین کنسرتی در روتردام مایه ننگ این شهر است.

کمک به زلزله‌زدگان هائیتی را فراموش نکنیم...

2010-01-16T12:55:00.000-08:00

بر و بکس باحال، راههای زیادی برای کمک بر زلزله‌زدگان در هائیتی هست از جمله از راه بنیاد کودکان ایرانزمین (چیلدرن آف پرشیا) در آمریکا.

خیلی ساده از راه این لینک میتونین کمک کنین؛

اینجوری هم به هائیتی کمک کردیم و هم از راه یک بنیاد مردمی که قبلاً برای بچه‌ها در ایران کارای زیادی کرده.

در این سایت این امکان وجود داره که از طرف دیگران هم میتونیم کمک کنیم و اینکه به یاد کسی. من به یاد امیر زمانی‌فر نازنینمون کمک کوچیکی کردم. می‌دونم که اگر بود بلافاصله کمک می‌کرد. دیگه هر کی از طرف یا به یاد هر کسی که میخوات.

فراموش نکنین در زمین‌لرزه بم، دنیا ایران رو تنها نذاشت.

حیواناتی که پارسی سخن می‌گویند :)

2010-01-09T08:29:00.000-08:00

یکی از بروبکس باحال توی تورنتو به اسم اردشیر یه ویدئو درست کرده که توی این روزای سخت، لبخند به لب خیلی از ایرونیا اورده. البته بیشتر رو لب ایرونیای اینور آبی، چون یوتیوب که به لطف بعضی‌ها اونور واسه کمتر کسی قابل دیدنه.

ویدئو از حیوونایی که فارسی می‌خونن! با ریتم شش و هشت قِـر میدن، و سر درس خوندن بچه‌شون کتک کاری می کنن! تنها یه بخشش مربوط به ما نیست و اونم رهبری یکی از سمفونی‌های بتهوونه به همت یک قورباغه هنرمنده!

خدا کنه دست کم این ویدئو باعث بشه یادمون نره که به خدا، حیوونا هم دردشون میات. اینقدر آزارشون ندیم. قربون همه.

با حیوانات مهربان باشیم!

یادبودی از جمهوری آذربایجان برای هایدهء همیشه ماندنی...

2010-01-04T17:22:00.000-08:00

واست میمردم، یکی از عمیق‌ترین ترانه‌های هایده است. موسیقی و تنظیم از آندرانیک، روی سروده ای از لیلا کسرا (هدیه). این ترانه شاید به این دلیل که ویدئویی از آن تهیه نشد، کمتر به مردم معرفی شد.

در سال 2008 زمانی که موفق شدم آندرانیک را در لوس آنجلس ببینم، از او پرسیدم: در زمان ضبط این ترانه چه فضایی حکمفرما بود؟ او گفت: بسیار غمگین...

"واست میمردم" در سال 1989 در لوس آنجلس ضبط شد و در همان سال در آلبوم "سوگند" توسط شرکت ترانه منتشر شد.؛ آخرین آلبوم رسمی هایده.

حدود بیست سال پس از درگذشت هایده، یک خواننده خوش صدا از جمهوری آذربایجان، از این ترانه بر اساس نسخه اصلی، اجرایی تازه ارائه کرده است.

سایت مستند هایده هم گوش شیطون کر (!) کم کم داره راه میفته:
www.HayedehDocumentary.com

در موردش بیشتر خواهم نوشت.

«امیر، دوست نازنینم، هیچ وقت نمی میره»

2009-10-04T17:38:00.000-07:00

فصل اول

امیری! خپل-مپل! همینجوری مهمون دعوت می‌کنی؟! نیستی که...

من اینجا کُلی دوست جدید پیدا کردم. رفیقتو قاپ زدن!:

روزبه – مینا – شیرین – نیما ... بازم بگم؟! الهه روانشاد هم چقدر مامانه!

راستی، سر راه یه پارک تپه‌ای دیدم که زمینش پُر از برگ‌های سبز بود. تازه فهمیدم تو چرا عاشق این شهر هستی... ضمناً تو و سحر چقدر شبیه به همین. کُلی جوک‌های بی‌تربیتی هم برات آوردم!

دیشب واسه نیما تعریف کردم که نصف آدامس عسلی‌هایی که زن دادشم از ایران فرستاده بود رو واسه تو فرستادم! نیما معتقده ما مخوف‌ترین شبکهء قاچاق رو از ایران در دست داشتیم و نمی دونستیم!

شیرین فامیلی داره میات که بریم پل چارلز. شمارهء جدیدمو داری که؟ زنگ بزن ببینیم کجا ببینیمت.

بوس – بغل + شکلک‌های جیمیل!

داداش پژی

فصل دوم

امیری، داداشی، از راهروی رادیو اروپای آزاد، شمع و گل‌های روی میزت رو می‌بینم. اصلاً خوشم نیمد. بگو ورش دارن بابا.

قلب من تاپ تاپ می‌زنه تا ساعت یک برای شروع مراسم. بعد یهو می‌شنوم مراسم ساعت چهاره. منبع اطلاعات که آرش باشه همینه! آقا شهرابی؛ دویست کیلو مهر و محبت!

ای بابا! دست من و آرش هم که گل های سفیده! اینا چیه دست ما...
همه عقل شونو از دست دادن! چی می گن؟!
به همین خاطر رو گل‌هام می‌نویسم: «امیر، دوست نازنینم، هیچ‌وقت نمی‌میره.»

امیری، خپل-مپل، توی مراسم، پدر رُزا، خیلی سعی کرد که خوددار باشه ولی اشکاش آروم آروم می‌ریخت رو گونه‌هاش. من دیگه نمی‌تونستم بهش نگاه کنم. حرفاش کمر همه رو شکست. مامان رُزا، در نظرم، قوی ترین مامان دنیا جلوه کرد. حتا قطره‌ای اشک نریخت. از همه خواست برای هدفی که دارن براش گام برمیدارن محکم باشن و نذارن این قضیه ضعیفشون کنه.

مهین همچنان در اغماست. اونو از سال گذشته به یاد دارم. دنبال تلفن‌های تماس تعدادی از ایرانی‌ها در هلند بود که برام ایمیل زد. آشنایی دیگه‌ای باهاش نداشتم. مهین همچنان در اغماست. خواهرش در مراسم خیلی بی تابی می‌کرد. دل همه به درد اومد...

امیری، اونایی که عوضی بودن هنوز هم عوضی هستن؛ یه کمی هم شاید بیشتر. مهم نیست. خوبا بیشتر هستن.

سحر رو بغل کردم. گفت یک ماه پیش بود که لینک خبرگزاری فارس رو برات فرستاده و گفته «اینا از پژمان تعریف کردن یا فحش دادن؟!»

حسن رو که بغل کردم، گفت: «حالا میای بی معرفت؟»

گلناز رو که بغل کردم گفت: «حالا باید همو ببینیم...»
چشم هاش بس که گریه کرده بود مثل پیالهء خون شده بود.

مهرنوش گفت که چه رویاها درست کرده بودین.

نیوشا، توماج، آرش و مهدی داغونن. هانا مریضه. روزبه سعی می کنه خوددار باشه. امیر مصدق کاتوزیان گفت یادداشتم روی صفحهء فیس بوکت رو خونده. آدم جالبیه. منو که دید با لحن مزه‌ای گفت: «متوجه شدم شما پژمان اکبرزاده هستید به نوعی.»

چه خوب شد که اومدم. اگر آمستردام می‌موندم می‌ترکیدم.

بعد از مراسم همه سبک‌تر شدن. از خیلی ها نمیشه فیلم گرفت. همین یکی - دو دقیقه رو از توی اتاق خبر گرفتم واسه بچه هایی که بیشترشون دورن ولی دوست داشتن با ما باشن:

یوتیوب

فصل سوم

ظاهراً صمیمت بین همه بیشتر شده ولی پراگ، سراسر در چشم من، تنها یک اردوگاه جنگی مصیبت زده‌ست. مصیبتی که گیجم از کجا نازل شد.

میزش رو پاک می کنم. آب گلدون‌ها رو عوض می‌کنم و براش یادداشت می ذارم. دیگه کنترل‌ام رو از دست می دم. احساس می کنم تعادل روانی‌مو هم از دست دادم. برای بچه‌ها جوک می‌گم و سعی می‌کنم بخندونمشون، لحظه‌ای بعد زار زار گریه می‌کنم و لحظه‌ای گیج و خسته به‌دور خودم می‌گردم و حس می‌کنم در برزخم.

میترا و بابک چند میز اونطرف‌تر با ایران تلفنی صحبت می‌کنن. از خواب مصنوعی مهین می‌گن و گزارش تصادف که همه منتظرش هستن. میان طرف من. شونه‌هامو می‌گیرن و ازم می‌خوان گریه نکنم. یه کم بعد، هانا هم با چشمای ورم کرده به ما می پیونده. یادداشت من روی میز امیر رو می‌خونه و با لحنی سرد و یخ‌زده به من می‌گه: «سحر هم همین کارو کرد. وقتی خبر رو شنید، به امیر زنگ زد و روی پیامگیرش پیغام گذاشت...»

در راه بازگشت به آمسترام، از پنجره هواپیما به دوردست نگاه می کنم. حس می کنم حتا فکر کردن به اونچه پیش اومده، چیزی ست خارج از ظرفیت من.
صدای امیر تو گوشم می پیچه. وقتی در آمستردام، منو با چنین نگاهی غرق در اندوه دوری از ایران می دید، با دلسوزی می گفت:
«پژی، به چی فکر می کنی؟»

امیری، داداشی، من آخرش اومدم پراگ. ولی هر چی منتظرت موندم نیومدی...

"پِِژی، گمونِت کِی می تونیم بریم ایران؟..."

2009-09-29T13:12:00.000-07:00

رو دوچرخه نیم ساعت تموم گریه کردم.
خونه که رسیدم دیگه از حال رفتم
دوباره بیدار شدم. انگار اشکام خشک شدن
مثل یه مجسمه سنگی بی حرکتم

امیر! تو شوکم - تنم یخ کرده - یعنی دیگه کسی نیس دوازده شب بهم زنگ بزنه ازم بپرسه "پژی به نظرت کِی می تونیم بریم ایران..." امیری، داداشی، یعنی دیگه نمی خوای باهام حرف بزنی.

امیری تو دلم همیشه زنده ای. بس که ناز بودی و مهربون. خنده هات تو ...گوشمه، جوکات. داداشی کجا رفتی. هیچ کی بهتر از تو نمی دونست توی غربت، رفیق از دست دادن یعنی چی

امیری، این مصاحبه رو هر بار بخونم جیگرم آتیش می گیره.
http://www.radiofarda.com/content/f1_Hayedeh/1372249.html

یادته تو قطار تو راه آخن، با هم بلند می خوندیم:

مثل مُردن میمونه از - همه کس دل بریدن
حتا بدتر ز مردن - عزیزارو ندیدن

امیری، داداشی، کمر همه ما رو شکوندی...
اگه اون دنیایی هست، اگر روح تو زنده ست، امشب، وقتی بس که اشک ریختم خوابم برد، به خوابم بیا. باهام حرف بزن

امیری، داداشی....

مهرنوش ازم خواست بهش زنگ بزنم. گفت با دوستای امیر که حرف بزنم آروم میشم.
به خدا الان بهش زنگ زدم
ولی بغضش ترکید نتونست باهام حرف بزنه

تو ایران که باشی میری تشیع جنازه باهاش وداع می کنی
تو مراسم یادبودش اشک میریزی خالی میشی
اما اینجا بغضش واسه همیشه تو گلوت می مونه

امیری داداشی کاش منم تو اون ماشین بودم

سفارت! سفارت! عکسمو خوشگل بگیر!

2009-06-27T12:49:00.000-07:00

نوزدهم ژوئن برای سفری سه – چهار روزه راهی لندن شدم. این سفر از دو ماه پیش برنامه ریزی شده بود و «قرار بود» پس از مدتها چند روزی به آرامش سپری شود و دیدار دوستان و بستگان. از 12 ژوئن اما خواب و استراحت و آرامش از چشم ایرانیان ربوده شد. دستکم ایرانیانی که به سرنوشت ایران علاقه دارند.

من هر دو تظاهرات اعتراضی ایرانیان در برابر ساختمان سفارت ایران در لاهه و همچنین پارلمان هلند را از دست دادم اما نخستین روز حضورم در لندن با تظاهرات پرشمار ایرانیان مقیم این شهر در برابر سفارت جمهوری اسلامی همزمان شد. جمعیت از ساعتی پیش از شروع تظاهرات در محل جمع شده بودند. از همه سن و تیپ می شد در بین شان پیدا کرد. نوجوان، دانشجو، میانسال، مسن. از تیپ های راحت و خودمانی گرفته تا کت شلوار و لباس شب پوشیده!

جوانی که بلندگو را برای شعار سردادن در دست داشت بس که از چند روز گذشته فریاد زده بود صدایش گرفته بود. شعارهایش آنقدر طولانی بود که گهگاه جمعیت، نصف شعار یادشان می رفت و نمی توانستند همراهی کنند!

برخی دوستان ایرانی مقیم لندن می گفتند که تظاهرات ایرانیان در برابر سفارت جمهوری اسلامی به کوشش فرخ نگهدار سازماندهی می شود و ظاهرا حقیقت داشت چون خود او هم کمی دورتر از جمعیت به نرده های هایدپارک تکیه داده بود و اوضاع را با چند جوان که اوضاع را کنترل می کردند زیر نظر داشت. بسیار مراقب بودند که کسی در پیاده رو رفت و آمد مردم را مختل نکند. ظاهراً آوردن پرچم ایران هم به تظاهرات ممنوع بود! هیچ پرچمی دیده نمی شد. شاید حوصله جر و دعوا شدن در تظاهرات را نداشتند؛ ما سر کمتر چیزی با هم توافق داریم؛ پرچم هم یکی از آنهاست.

چند پلیس از زاویه های گوناگون جمعیت را کنترل می کردند. برخوردی هم پیش نیامد. همان روز اما روزنامه لایت (چاپ لندن) مقاله نسبتا مفصلی درباره تظاهرات ایرانیان بریتانیا نوشته بود. روز پیش از آن هم عکاس این روزنامه در جریان تظاهرات ایرانیان با دوربین خاصی، عکسی از ساختمان سفارت جمهوری اسلامی گرفته بود که در آن مشخص شده بود در طبقه سوم سفارت یک دوربین فیلمبرداری پشت پرده کار گذاشته شده تا از جمعیت تظاهر کننده فیلمبرداری شود. عنوان مطلب را هم گذاشته بودند Spy-atollah (آیت الله جاسوس). شاید به همین خاطر بود که برخی از مردم چهره های خود را پوشانده بودند.

برخی می گفتند سفارت تنها در پی ترساندن مردم و عدم حضور آنها در تظاهرات جلوی سفارت است. شناسایی چندصد نفر تظاهرکننده ای که هر روز جلوی سفارت جمع می شوند چطور ممکن است؟!... به هر حال در روزهای بعد گفته شد که از فیلمبرداری رسانه ها از جمعیت توسط پلیس لندن جلوگیری شده. باز هم عده ای معتقد بودند این کار برای امنیت شهروندان ایرانی-بریتانیایی است که در تظاهرات شرکت می کنند. برخی دیگر هم معتقد بودند این نتیجه فشار سفارت جمهوری اسلامی به پلیس لندن است تا از پوشش رسانه ای تظاهرات جلوگیری شود.

به هر حال در پی چاپ عکس دوربین فیلمبرداری سفارت در روزنامه لایت، برخی در تظاهرات روزهای بعد شعار می دادند: “سفارت! سفارت! عکسمو خوشگل بگیر!”...